کنار قاب پنجره ...
من و دلتنگی های زندگی ...
نشسته ایم ...
یکدیگر را در آغوش گرفته ایم ...
و به بخار دلتنگی ها روی شیشه نگاه می کنیم ...

اکثر آدمها واسه دوری خوبن ... فقط یه تعداد کمی هستن که واسه دوستی خوبن ...

پ.ن : احسان این رو گفته
پ.ن : و من ظهر تا حالا تو عمق این حرفتم ... خیلی راست گفتی ... خیلی ...

آدمها گاه اینقدر عوض می شوند که فکر می کنید چطور چندین سال با این موجود دوست بودید و فکر می کردید می شناختینش

یه چیزی می نویسی و منظورت یک عده مخاطب خاص هست٬ بعد اون عده میان استتوست رو لایک می کنن و صد در صد هم باهات موافقن بعد کلا اون موقع دو نقطه اُ هستی که چطور ممکن هست آیا

کلا همه چی اپیدمی هست٬ یه مدت همه عکاس بودن٬ یه مدت مدل٬ یه مدت جواهرساز٬ یه مدت طراح لباس٬ یه مدت نویسنده٬ ... حالا تا مورد بعدی ...

یه ضرب المثل بی ادبی هست که میگه :‌ بعضیا اصولا فقط گُ ه می خورن که که گُ ه خورده باشن!

پ.ن : بی ادبی متضاد ادبی هست
پ.ن :‌ ضرب المثل رو خودم گفتم :|

م ا د ر٬ این چهار حرف لبریز است از عشق٬ صبوری٬ فداکاری٬ مهربانی
مادر یعنی صبورترین٬ فداکارترین انسان در دنیا
مادر یعنی آرامش
مامان عزیزم٬ تو بهترین بودی٬ هستی٬ خواهی بود ... روزت مبارک

دلم یک جمله می خواهد٬
یا چند کلمه٬
چند کلمه حرف حساب٬
که بتواند حال این دل را شرح دهد ...

ولی نیست ...
گاهی هیچ کلمه ای٬ هیچ جمله ای٬ هیچ حرفی٬ نمی تواند حال دلت را توصیف کند ...

دلهره های یک ذهن را نه می شود نوشت٬ نه می شود حس کرد ...
باید با او درد کشید

آدمها را نه از نگاهشان می شود شناخت٬ نه از حرفهایشان٬ آدمها را فقط موقع مشکلاتتان می توانید بشناسید ... فقط ...

گاهی
آدمی
دلش
یک گوشه می خواهد
تا
برای خودش
بغض هایش را اشک کند
و روی صورتش پهن کند

و دستمالی بردارد
و فین فین کنان
بعضی از اشک ها را
که از زیر چانه اش سرازیر می شود
پاک کند

گاهی
آدم
دلش
می خواهد
خوب !

من از میان این همه حرف
فقط سه حرف را برای خودم می خواهم
و
برای تو

ع ش ق

پ.ن :‌ احسان ... بی مرز دوستت دارم ...

آن مرد
گوشه ای از دنیا
کز کرده بود
و آرام
سیگار می کشید

آن مرد
گوشه ای از دنیا
آرام آرام
از بین می رفت

از درد
از فشار
از سختی

پ.ن : « این جا بدون من » رو الان دیدم و تقریبا با خاک یکسان شدم

آدم ها گاهی یک جا نمی روند ...
آرام آرام ...
زنده زنده ...
روح روح ...

می
ر
و
ن
د

دلش چایی تو فنجونای خونه پدری٬ که همه بعد از شام دور میز٬ جلو تلوزیون بشینن و دور هم چایی بخورن می خواد٬ دلش از اون چایی ها می خواد٬ خیلی

دیروز پیچک را دیدم
همان پیچک خودمان
کنار برکه

دلگیر بود
از چلچله ها
می گفت
از وقتی درخت چنار را آورده اند
آنها دیگر
صبح که می شود
پیش او نمی آیند
برایش نمی خوانند

دلش شکسته بود

به قاصدک گفته ام دوستت دارم
تا وقتی دارد در آسمان می رقصد
به همه چلچله ها بگوید

تا همه بدانند
دوستت دارم

داستان من و تو٬
مثل داستان لیلی و مجنون نیست٬
مثل شیرین و فرهاد هم نیست
من تو را دوست دارم
نه مثل این دوست داشتن های معمولی
نه
مثل گلبرگی به گلش٬
مثل گلی به ساقه اش

من بدون تو
می
می
رم

عاشق شدن در پاییز٬
کنار پیچک ها٬
کنار دریاچه روشن٬
میان برگ های پاییزی که سخت نیست

باید بتوانی در زمستان٬
وقتی پیچک ها خشک شده٬
وقتی دریاچه یخ بسته٬
وقتی خورشید کمرنگ شده عاشق شوی

دلتنگ که باشی این شب٬ صبح نمی شود ...

لیوان چای را بر می دارم
دستانم را دورش حلقه می کنم
یک لحظه تو را می بینم
در میان چایی
لبم را می آورم جلو که ببوسمت

لبم می سوزد
و من
لبخندی تمسخر آمیز به خودم می زنم

وقتی نیستی ...

شاید بو کردن لباست بچگانه باشد ...

ولی من دنیای بچگی را دوست دارم ...

هر کسی می تواند برای خودش یک فلانی داشته باشد تا فحشش بدهد. هر کسی !

دلهره های یک مرد در سکوتش فریاد می شود ...

دوست ...

این روزها خیلی ها این چهار حرف را یدک می کشند ...
ولی مفهومش را نه می دانند نه می فهمند ...
فقط تظاهر به بودنش می کنند ...

به آدمها بیشتر از ظرفیتشان احترام نگذارید.
به آدمها بیشتر از ظرفیتشان محبت هم نکنید.

‍پ.ن :‌ آدمها ظرفیت احترام گذاشتن را ندارند.
پ.ن دو :‌ چون ظرفیت محبت را هم ندارند.

قبل از هر پست و هر شیر ( share ) کردن فقط چند ثانیه در گوگل ( Google ) جستجو کنید٬ فقط چند ثانیه

اینجا بوی عید نمی دهد
اینجا خیابان ها بوی بهار نارنج نمی دهد
اینجا موقع عید خیابان ها شلوغ نمی شود
آدم ها خوشحال نیستند
شور و شوق عیدی وجود ندارد
شیرینی فروشی ها شیرینی های عید را ندارند

اینجا بوی عید نمی دهد
اینجا آدم ها هم بوی عید نمی دهند

ما سفره هفت سین چیدیم
دو٬ سه نفری دور هم جمع شدیم
می خندیم٬
روی هم را می بوسیم٬
به هم سال جدید را تبریک می گوییم
عکس همه عزیزان را روی سفره می گذاریم

ولی
اینجا
بوی
عید
نمی دهد

اینجا
خیابان ها
بوی
بهار
نارنج
نمی دهند

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک،
شاخه‌های شسته، باران‌خورده پاک،
آسمانِ آبی و ابر سپید،
برگ‌های سبز بید،
عطر نرگس، رفص باد،
نغمۀ شوق پرستوهای شاد
خلوتِ گرم کبوترهای مست

نرم‌نرمک می‌‌رسد اینک بهار
خوش به‌حالِ روزگار

سال نود رفت٬
نه اینکه کاملا برود٬
خاطره هایش هستند٬
همین کنارها٬ می مانند

سال نو مبارک

پ.ن :‌ احسان٬ نود و یک آمده٬ و این دومین عیدیست که ما باهم هستیم :* سال نو مبارک عزیزترینم
پ.ن دو :‌ شعر از فریدون مشیری

لابلای پیچ و تاب ملافه ها
به دنبال تو می گردم
ملافه ها می رقصند و
من به دنبال نگاهت می گردم

تو که نیستی
من و این ملافه ها
پر از حرف های نگفته داریم

من از دلتنگی برای تو می گویم
و آنها
اطراف من می رقصند

فرودگاه همیشه پر از حس هست٬ پر از حس های خوب٬ حس های بد

پ.ن :‌هیچ وقت فرودگاه رو دوست نداشتم

احسان
قشنگ ترین و دوست داشتنی ترین هدیه من از خدا٬ تو و خنده هایت است.

پ.ن :‌دوستت دارم.
‍‍‍

گاهی آدم دوست دارد بخندد، دوست دارد چند لحظه ای، چند ساعتی، فراموش کند، هر چه دلتنگی دارد، و برای خودش بخواند و بخندد، گاهی آدم دوست دارد، خودش را به آن راه بزند، انگار که نه انگار، هی بخندد، انگار اگر لحظه ای نخندد، دنیا نمی چرخد ...

آدم گاهی دوست دارد بال در بیاورد

نه برای پریدن، نه
برای اینکه آن را جمع کند دورش
سرش را ببرد زیرش

که صدایی نشنود
کسی را نبیند
خودش باشد
و

خودش

مگر نمی شود آدم دلتنگ سیب بخورد ؟
مگر نمی شود آدم گوشه ای بنشیند، سیب گاز بزند و اشک بریزد ...

در پارک قدم می زدم
پیر مرد و پیر زنی دیدم
کنار هم نشسته بودند و دست هم را در دست گرفته بودند

من هم نشستم کمی آن طرف تر
نگاهشان کردم

نمی دانم چرا
ولی حس خوب داشتند
عطر خوب داشتند
نوای خوب داشتند

بعضی آدمها
چه از دور
چه از نزدیک

دلچسبند ...

و من در گستره این دنیا
میان خواستن ها و نخواستن ها
میان باید ها و نباید ها
میان دوست ها و دشمن ها

فکر می کنم
به باید هایم
به نباید هایم
به چراهایم

غافل از آنکه
این دنیا
برای خودش می خواهد

و من هیچ نقشی
ندارم

من اینجا
خیالم کمی دورتر
دلم اندازه یک دریا
حواسم میان خیابان های شیراز
دل تنگی ام به اندازه همه آدم های عزیز زندگی اَم

بعضی از آدمها پر از مفهوم بودنند
پر از حس های خوبند
پر از حرفهای نگفته اند
چه هستند، هستند
و چه نیستند، هستند
یادشان
خاطرشان
حس های خوبشان

آدمها
بعضی هایشان
سکوتشان هم پر از حرف هست
پر از مرحم به هر زخم است

آهای شما

زندگی
زندگیست
زندگی هر کسی
رنگ خودش را دارد
زندگی هر کسی
درد خودش را دارد
خوشی خودش را دارد
غم خودش را دارد

بجای سرک کشیدن به زندگی همدیگه
همین خود شما
به زندگی خودتان بچسبید
تا
ناغافل کسی دیگر
مثل خود شما
آن را
از چنگتان در نیاورد

بعضی حرفها جواب ندارد

بعضی نگاه ها هم همینطور
بعضی حرفها را فقط باید شنید
شنید و لمس کرد
حس کرد
بعضی نگاه ها را فقط باید دید
دید و لذت برد

بعضی حرف ها را هم اصلا نباید شنید
انگار که از اول زده نشده
بعضی نگاه ها را هم اصلا نباید دید
انگار اصلا این نگاه وجود نداشته

گاهی می شود همه دنیا مال تو باشد ...
وقتی یک نفر همه دنیایت باشد ...

می خواهم برایت بنویسم
نه
از خودم
از خودم در روزهای بی تو
خوب این روزها برایم روز نمی شود
صبح که می شود
دلم نمی خواهد صبح بشود
سعی می کنم چشمانم را بهم فشار دهم تا دوباره خوابم ببرد
نمی شود
از این پهلو به آن پهلو می شوم
برای خودم قصه می گویم
چشمانم را بیشتر بهم فشار می دهم
ولی نه
انگار که نه انگار
واقعا صبح شده
و باید بیدار شوم
بالاخره بلند می شوم
بی حوصله به دستشویی می روم
بی حوصله صورتم را می شورم
بی حوصله مسواک می زنم
موبایلم را برمی دارم و از اتاق بیرون می روم
خوب
حالا بدتر می شود
روز شروع شده
روزی که تو نیستی
می روم روی مبل روبروی تلویزیون می نشینم
لپ تاپم را روشن می کنم
حوصله اینترنت گردی ندارم
فیلم می گذرام
حوصله فیلم را هم ندارم
روی مبل دراز می کشم
حوصله دراز کشیدن را هم ندارم

به اینجا که می رسد
تو زنگ می زنی
روی مبل قشنگ می نشینم
موهایم را برایت مرتب می کنم
و با تو صحبت می کنم

و وقتی که خدافظی می کنیم
دوباره
بی حوصلگی ها به سمتم حمله ور می شوند

روزهایی که تو نیستی
دوست دارم اصلا بیدار نشوم
بخوابم، بخوابم، ...
خوابت را می بینم
اگر هم نبینم، نبودنت را اینقدر دردناک حس نمی کنم

کنار برکه آرزوها
قدم می زنم
دلم می خواهد
آرزو کنم
همه آنچه دلم می خواهد
اصلا دلم می خواهد
در برکه شنا کنم
تا جایی که می توانم
برکه
آرام است
تمیز است
ساده است
بی آلایش است
بوی خوبی شاید ندهد
ولی همین است
به چیزی که نیست تظاهر نمی کند
دلم برکه را می خواهد

دلم
سادگی
بی آلایشی
پاکی
می خواهد

و چه ساده آدم ها رنگ عوض می کنند ...

نشسته ام روی مبل
پاهایم را هم دراز کرده ام
زل زده ام به انگشتان پاهایم
چایی هم برای خودم ریخته ام و گذاشته ام روی میز
چند ثانیه ای یک بار باد خنکی به من می خورد
هوا گرم است
حوصله اینکه بلند شوم و پنکه را روی خودم تنظیم کنم ندارم
حوصله اینکه چای را هم از روی میز بردارم هم ندارم
حوصله خندیدن هم ندارم
گاهی آدم کلا حوصله هیچ کاری را ندارد
حوصله خودش را هم ندارد
دلش یک دیوار می خواهد
که سرش را گاه گاهی محکم تویش بکوبد
تا شاید این حوصله برگردد

من
و
این خاطرات
نشسته ایم در خانه
و تو را مرور می کنیم
هر دو
دلمان برایت تنگ شده
هر دو
زمزمه ات می کنیم

یه آدمهایی تو دنیا هستن که وقتی باهاشون هستی احساس می کنی خودتی،
آغوششون امن ترین جای دنیاست،
بودن باهاشون بهترین لحظات دنیاست ...

این آدمها کم هستن ... ولی هستن ...

گاهی بازی با کلمات فایده ندارد
اصل مطلب این است

دلم برایت بیشتر از همیشه تنگ شده

گاهی باید دلتنگی را سر به نیست کرد ... نه برای آنکه فراموششان کنی ... برای اینکه ... بیشتر از این توان نگهداریشان را نداری ...

من و یه تخت به وسعت دنیا ... تو نیستی ... و من تازه به وسعت این تخت پی بردم ...

دلم خواست
من باشم و
تو باشی
و
دریای بی انتها

داشتنت ... قشنگ ترین حس دنیاست ...

دوست دارم در آغوشت خودم را گم کنم
تو پیدایم کنی
محکم تر به خودت فشارم دهی
و من غرق در عطر تنت شوم

روی صندلی چوبی
کنار کافه قدیمی
نشسته ام
من هستم و خودم
خودم در شیشه با تعجب نگاهم می کند
انگار که می گوید
تا کی ؟
تا کی می خواهی اینچا بنشینی ؟!
او رفته
سالهاست که رقته
و من
بیخیال به او
به حرفایش
رویم را بر می گردانم
انگار که نمی بینمش
و
به خیابان نگاه می کنم

پ.ن : صدای تلوزیون، صدای ریخته شدن چایی در لیوان، صدای حرف زدن احسان با تلفن

یک روزهایی با بغض شروع می شوند ...
صبح با بغض چشمانت را باز می کنی ...
صبحانه می خوری ...
لذتی نمی بری ...
لقمه ها را می خوری تا بغضت مجال بالا آمدن نداشته باشد ...
با بغض راه می روی ...
با بغض کارهایت را می کنی ...
با بغض لبخند می زنی ...
با بغض حرف می زنی ...
امان از این بغض ها ...
اینقدر در گلو می مانند ...
که هر چه سعی کنی نمی توانی آنها را بیرون دهی ...
یک روزهایی با بغض شروع می شوند ...
و با بغض ...
بالاخره ...
تمام می شوند ...

دلم کمی هوا می خواست ...
هوای تازه
هوای بودنت
هوای ... تازه
کناره پنجره رفتم، پنجره را باز کردم ...
باد می آمد
بادی آرام
ولی نسیم نبود
ملایم بود
لذتبخش بود
موهایم را باز کردم
دستانم را باز کردم
دلم خواست پرواز کنم
کنار پنجره نشستم دستهایم را باز کردم
نفس عمیق کشیدم
به زانوانم قدرت دادم
می خواستم پرواز کنم
و
پرواز کردم
خنده ات می گیرد، نه ؟
ولی باور کن،
من پرواز کردم
رفتم بالای آن درخت نخل
همان درخت بزرگ وسط حیاط
نشستم آنجا
همه را نگاه کردم
آدمها
تو را
خانه مان
خیلی جالب بود
حس آزادی داشت
حس رها شدن
ولی
ناگهان صدایی آمد
پرنده ای در نزدیکی ام
با ناله ای به زمین افتاد
یک نفر کمی آن طرف تر
با تفنگ به او شلیک کرده بود
آن پرنده
مُرد
همیشه دلم می خواست جای آن پرنده باشم
چه ناگهانی و بی مقدمه
کشته شد
بی آنکه بداند چرا
به سختی به خانه آمدم
پنجره را بستم
به بیرون نگاه کردم
دیگر دلم پرواز نمی خواست
پرده را کشیدم
موهایم را بستم
و
به کارهایم رسیدم

آن، رها شدن نبود
آزادی نبود

شاید همین
همین حس و حال
این
حس و حالم

رهایی باشد
آزادی باشد

تو ناراحتی که چرا من ساعتها روی پله ها می نشینم
خوب، من به پله ها وابسته شدم
وقت هایی که تو می رفتی
من ساعت ها روی آن پله ها می نشستم
و رد پایت را نگاه می کردم
تا تو برگردی

بعضی ها اینقدر سیرند که حتی،
حتی اگر در بیست و چهار ساعت هم چیزی نخورند،
گرسنه نمی شوند تا بتوانند،
گرسنگی را درک کنند ...

حس پاییز دارم، ولی ...
اینجا بهار است ...
دلم رنگارنگ است ...
اینجا سبز است ...
دلم خش خش برگها را می خواهد ...
اینجا برگی نیست ...
حس پاییز دارم ...
ولی ...
اینجا بهار است ....

دراز کشیده ام روی تخت
چشمانم را بسته ام
خوابم نمی برد
خواب با من بازی می کند
چشمانم را بیشتر فشار می دهم
فایده ای ندارد
به طرف تو می چرخم
تو آرام خوابیده ای
مثل همیشه
خودم را در آغوشت جا می کنم
تو دستانت را دورم حلقه می کنی
و گردنم را می بوسی
من لبخندی روی صورتم می نشیند
چشمانم را می بندم
به صدای قلبت گوش می دهم
قشنگترین آهنگ دنیاست
و آرام آرام
مرا می خواباند

دیشب
وقتی همه جا تاریک بود
پاورچین پاورچین راه رفتم
خانه اینقدر آرام بود
که صدای نوک انگشتانم که زمین را نوازش می کرد، می شنیدم
آن دامن سفیدم را پوشیده بودم، می دانی کدام را می گویم ؟
همان که تور داشت و پر از پولک بود
دلم می خواست برقصم
تو خواب بودی
و من خودم را در آغوش تو تصور کردم
که ایستاده ایم اینجا
نور روی صورت من و تو افتاده
چشمانت مثل همیشه می درخشید
یک دستت دور کمرم بود
و دست دیگرت، دستانم را می فشرد
من را به خود چسباندی
و من غرق در عطر تنَت می شوم
با هم قدم هایمان را تنظیم می کنیم
من محو تماشای تو می شوم
انگار طلسم شده باشم
تو می خندی
و من با لبخندت، لبخند می زنم
نور خاموش می شود
تو نیستی
و من تنها با دامن سفیدم
ایستاده ام اینجا
بدون تو
لبخند هنوز روی لبانم است
دستم هنوز روی جای شانه ات
خورشید دارد بالا می آید
امشب هم صبح شد
و من
هنوز بیدارم
پاورچین، پاورچین برمی گردم
می خوابم کنارت
و تا زمانی که خواب مرا با خود نبرده
نگاهت می کنم

فرقی نمی کند تو کجای دنیا باشی ... کافیست ... چشمانم را ببندم ... تو اینجایی ... کنارم ...

پنجره را باز می کنم
هوای تو می آید
می آید
و مرا مست می کند
من مست تو می شوم
خودم را به باد می سپارم
غرق می شوم

گاهی دلم بیشتر از همیشه هوایت می کند ...
هوای آغوشت ...
نگاهت ...
نفست ...
بوسه ات ...
خیالت ...
دلم می خواهدت ...
هر لحظه ...
هر ثانیه ...

می شنوی ...
صدای باد است ...
پشت پنجره ها ...
دارد خانه را در آغوش می کشد ...
می خواهد ...
ما را با خود ببرد ...
ما را ...
ببرد ...
ما را ...
ب ...
ب ...
رد ...

ببین ...
کم کم دارد پاییز می شود ...
دلم کمی عاشقانه پاییزی می خواهد ...
بیا من و تو، نیمه پاییز ...
دست هم را بگیریم ...
کمی روی برگها با هم قدم بزنیم ...
صدای خش خش برگها را دوست دارم ...
تو در گوشم زمزمه کنی و من ...
غرق در پاییز عاشقانه شوم ...

یک زمان هایی در زندگی وجود دارد
که آدم
فقط دوست دارد
بداند

چرا ؟

بعضی از آدمها هر چه بیشتر بهشون محبت کنی، بیشتر ازت دور می شَن.

سخت ترین کار دنیا، نگه داشتن احترام کسی که خودش احترام خودش را نگه نمی دارد است.

وقتی تو نیستی ...
این خانه عجیب بزرگ تر می شود ...
وسعتش مرا می ترساند ...

وقتی تو نیستی ...
اتاقمان رنگ دیگری دارد ...
غمگین می شود ...

وقتی تو نیستی ...
حتی شمعدانی ها ...
با من قهر می کنند ...

وقتی تو نیستی ...
دنیایم چیزی کم دارد ...

وقتی تو نیستی ...
دلم خالی می شود ...
تنهاترین تنها می شوم ...

وقتی تو نیستی ...
زود دلم تنگ می شود ...
زود اشک از چشمانم جاری می شود ...

وقتی ...
تو ...
نیستی ...

دنیا برایم غیرقابل تحمل می شود ...
سیاه و تاریک می شود ...

افسوس ...

ما مردمی شدیم که به جای هم دردی با هم ... به دردهای هم می خندیم ...

ما مردمی شدیم که به جای حل کردن مشکلاتمان ... از مشکلات خودمان هم می خندیم ...

افسوس ...

چقدر خسته ام ...
خسته از نبودن ها ...
خسته از دلتنگی ها ...
خسته از فاصله ها ...
خسته از نوشتن ها ...
خسته از واژها ...
خسته از شاید ها ...
خسته از اگر ها ...

خسته ام ...
دلم، همه بودن ها را با هم می خواهد ...
دلم، اما و اگر و شاید نمی خواهد ...
دلم، دلتنگی نمی خواهد ...
دلم، فعل گذشته و آینده نمی خواهد ...
دلم، ای کاش هم نمی خواهد ...

پ.ن : دلم واسه همتون تنگ شده ... مامان، بابا، سحر، سمن، سعید

چه بر سر این دنیا آمده ... که ... همه دلتنگند ...

می دانستی ...
از صبح که لبانم را بوسیدی هنوز جایش را نشستم ...
حتی نگذاشتم دستم به آن بخورد ...
حتی نگذاشتم خودت دوباره آنجا را بوس کنی ...
بوسه ی صبح برایم طعم دیگری دارد ...

داشتم فکر می کردم که فردا چقدر کار دارم ...
که حسی به من گفت ...
باید بیایم ...
از پشت بَغَلَت کنم ...
و در گوشت زمزمه کنم ...
که چقدر دوستت دارم ...

پ.ن : احسان دوستت دارم

گاهی اینقدر دوستت دارم که خودم هم می ترسم ... تو اگر بترسی حق داری ...

آدم گاهی دوست دارد هِی اشتباه کند ...
کَر شود ...
کور شود ...
دلش را به دریا بزند ...
آدم گاهی دوست دارد به حرف عقلش گوش ندهد ...
دوست دارد کارهای غیر معقول کند ...
بلند بلند بخندد ...
روی جدول کنار خیابان راه برود ...
برای خودش آواز بخواند ...
گاهی بدود ...
آدم گاهی دوست دارد ...
از هر چه قید و بند در دنیا وجود دارد ...
رها شود ...

بین خودمان باشد ...
من شبها یواشکی بیدار می شوم ...
آرام می نشینم ...
نگاهت می کنم ...

لذتی در زدن بیسکوییت در چایی است که در انتقام نیست.

ای کاش آدمها فقط سِنِشون بیشتر نمی شد، عقلشون هم همزمان باهاش رشد می کرد ...

رفتن همیشه به معنای جا زدن نیست ... گاهی می روی برای شروعی تازه ... برای رسیدن ...

فرقی نمی کند تو کنارم نشسته باشی یا نه ...
بهرحال من ...
با تو حرف می زنم ...
سرم را روی شانه هایت می گذارم ...
برایت چای می ریزم ...
لباسهایت را مرتب می کنم ...
روی یخچال برایت پیغام می گذارم ...

هـــوم ...
تو همیشه هستی ...
اینجا ...
در وجود من ...

تو نیستی ...
ولی تخت هنوز بوی عطر تَنَت را می دهد ...
من بالِشَت را بغل کرده ام ...
جایی که تو می خوابیدی ... خوابیده ام ...
و به تو فکر می کنم ...
و تو را مرور می کنم ...
و لبریز می شوم ...

یادت می آید ...
روی پله ها ...
رو به دریا ...
نشسته بودیم ...
تو آرام آرام ...
دستانت را روی دستم گذاشتی ...
دستم را فشار دادی ...
من ...
نگاهت کردم ...
چشمانم را بستم ...
صورتم را نزدیک صورتت آوردم ...
و ...
دنیا ایستاد ...
همه وجودم گرم شد ...
آن بوسه ...
آن بوسه قشنگ ترین بوسه دنیا بود ...
مزه اش همیشه می ماند ...
در یادم ...
در قلبم ...

گاهی آنقدر آدم دلش می گیرد ...
که هیچ چیزی نمی تواند آرامش کند ...
نه یک شعر ...
نه یک کتاب ...
نه حتی یک بوسه ...

می دانستی ...
هر وقت کنار خاطراتمان می نشینم ...
لبخندی روی صورتم می نشیند ...
مزه مزهِشان می کنم ...
شیرینیشان را حس می کنم ...
و حالا ...
بعد از این مدت که تو مال من شدی ...
باز دلم کمی یواشکی می خواهد ...
دوست دارم یواشکی نگاهت کنم ...
یواشکی صدایت را بشنوم ...
یواشکی برایت بنویسم ...
یواشکی غرق بوسه ات کنم ...
یواشکی آرامم کنی ...

هــــــوم ... دلم کمی یواشکی می خواهد ...

آدم گاهی دوست دارد برود ... ولی نرسد ...
دوست دارد گریه کند ... ولی کسی دلیلَش را نپرسد ...
دوست دارد بغض کند ... ولی بی بهانه ...
آدم گاهی دوست دارد گوشه ای از این دنیا را ...
برای خودش پیدا کند ...
خودش را بَغَل کند ...
و آرام آرام ...
خودش را آرام کند ...

زندگی به این کوتاهی ... چرا این همه دروغ ... این همه دو رنگی ... این همه نفرت !!!

نگاهت که می کنم، لبخند می زنم ... خوب دوستت دارم ...
برایم که حرف می زنی، لبخند می زنم ... خوب دوستت دارم ...
وقتی خوابیده ای، نگاهت می کنم ... خوب دوستت دارم ...
وقتی می خندی، می خندم ... خوب دوستت دارم ...
وقتی ناراحتی، از تو بیشتر غم دارم ... خوب دوستت دارم ...

می دانی ... من دوستت دارم ...
نه فقط بخاطر خودت ... بخاطر احساسی که در درونم به من می دهی ...
بخاطر حسی که فقط وقتی با تو هستم در وجودم حِسَش می کنم ...

خوب، من ... دوستت دارم ...

من آن طرف شکوفه های نارنج ... می نشینم ... منتظرت ... مثل همیشه ... یادت نرود با خود ... دستمال بیاوری ... شاید آره ... شاید هم نه ... اشک بخواهد ... خودش می آید ... دست من و تو نیست ... یادت باشد ... کمی خیال راحت هم بیاوری ... بگذاریم کنارمان ... که آسوده ... اگر خواستیم ... اگر خودش آمد ... اشک ها را رها کنیم ...

آدم گاهی خسته از روزمرگی ها، خسته از شلوغی های روزگار ... دوست دارد یک گوشه ای دنج برای خودش پیدا کند، فقط به کارهایی که دوست دارد فکر کند ... به تو ... به شیرینی بوسه ات ... و ... برای خودش ... بنویسد ... عکس بگیرد ... اصلا هر کاری که خودش دوست دارد انجام دهد ...

من
خسته
از دوری
از روزگار
از غربت

پناه آورده ام،
به تو
به آغوشت
به گرمای وجودت

آغوشت برایم،
یک دنیاست
وجودت برایم،
زندگیست

نگاهت برایم،
زیباترین تصویر خداست

بعضی وقتا آدم خسته است ... ولی از آن خستگی های خوب که لبخندی روی لب می آورد ...

همه کلافه ...
همه خسته ...
همه گوشه ای آرام نشسته ...
همه بُغض فرو خورده ...
همه مدت هاست از ته دل نخندیده ...
همه نالان ... همه پر از شکوه ...
همه صبور ... همه شکسته ...

بالاخره یه روز خوب میاد ... من می دونم ... تا آخر که دنیا روی همین لنگه در نمی ماند ...

دروغ گو ... قبلا دشمن خدا بود ... ولی حالا به خود خدا هم دروغ می گویند ...

من و شما ندارد ... همه مان افتاده ایم در ایران ... همه مان بجای آباد کردنش ... زیر آبی هایش را یاد گرفتیم ... همه مان مقصریم ...

من همین گوشه دنیا ...
یک جایی داشته باشم ...
که بنشینم ...
آرام ...
نفس عمیق بکشم ...
بی فکر ...
بی دغدغه ...
آزاد ...
برایم کافیست ...

پ.ن : صدای چیپس خوردن احسان، کلیک روی موس

این روزها دو رویی دارد " غوغا " می کند

دلتنگی گاهی همه وجود آدم را می گیرد ... دور گردنش می پیچد ... و آرام آرام ... خفه اَش می کند ...

لحظه ای در زندگی انسان وجود دارد که دوست دارد با تمام وجودش خدا را بَغَل کند، فشار دهد، تشکر کند

آدم گاهی دلش می خواهد ... اشک بریزد ... اشک هایش قطره قطره گونه اش را خیس کند ... توی شکلات گرمش بریزد ... نگاهی به آنها کند ... دوباره اشک بریزد ... بی اندازه ... بی نهایت ... تا آرام شود ...

بدبخت کسی است که از بدبختی دیگران خوشحال شود

پ.ن : یا لذت ببرد

بعضی آدمها مثل زالو هستند ، تا وقتی که می توانند از شما تغذیه کنند همیشه با شما هستند، بعضی آدمها هم مثل عصا هستند ، گوشه ای آرام می نشینند تا زمانی که بتوانند کمکی به شما کنند ، دست شما را می گیرند ...

تجاوز ... تجاوز ... تجاوز ... اینقدر این روزها زیاد شده که اصلا غیرقابل باور هست ... هی می خوانیم ... شیر می کنیم ... بعضی مثل من اشک می ریزند با شنیدنش ... بعضی فحش می دهند ... بعضی بیشتر فحش می دهند ... و همه اینها هی تکرار می شود ... انگار نه انگار که هموطنی ... آدمی ... مورد تجاوز قرار گرفته ... به سر ما چه می آید ... خدا می داند و بس ...

من و تو ...
حاصل یک دگرگونی هستیم ...
دگرگونیِ احساس ... عشق ... حیات ...
من عاشقانه تو را دوست دارم ...
تو عاشقانه مرا دوست داری ...
و به خاطر احساسی که به هم داریم
... زنده ایم ...

پدر ... یعنی کسی که وجودش تکیه گاه زندگی باشد، که دردش هم بگیرد اشک نریزد ، که امید خانه باشد، لبخندش شیرین ترین لبخند باشد، دستانش آرامش را به وجود آدم برگرداند ... پدر یعنی تکیه گاه، عشق، همراه، پشتیبان ... بابا تو بهترین بابای دنیا هستی ... دوستت دارم ... روزت مبارک

متاسفم واستون ... :)

پ.ن : صدای نفس های احسان ... صدای فین فین من ... صدای کتری ...
ساعت ۸:۳۰ شب به وقت اینجا

عشق یعنی ...
با تپش قلب تو زنده بودن ...
با نفس تو نفس کشیدن ...
با خنده تو خندیدن ...
با آغوش تو به خواب رفتن ...
با عشق تو روزها را گذراندن ...
با شادی تو شاد شدن ...
با عشق تو صبح بیدار شدن ...
با آغوش تو آرام شدن ...
...
بدون که تو بهترین هدیه زندگیم بودی ...
هستی ...
خواهی بود ...

... عاشقتم احسان ...

پ.ن : یکسال ... از روزی که ... من و تو ... ما شدیم ... می گذرد ... ما یکساله شدیم عزیزم ...

هوا سرد است ... ولی من لبریزم از گرمای وجود تو ...

چنگ می زنم ...
به در و دیوار آسمان ...
این نفس ها ...
به شماره افتاده ...
صبوری می کنم ...
نفس عمیق می کشم ...
این پا آن پا می کنم ...
بی حس و حال ...
صبوری می کنم ...

روزگار ... روزگار آدمها را عوض می کند ... رنگارنگ می کند ... از این رو به آن رو می کند ... روزگار آدمها را رسوا می کند ...

گاهی آدم باید ...
دلش را ...
دستانش را ...
احساسش را ...
وجودش را ...
به باد پسپارد ...
باید آرام شود ...
ذره ، ذره ...
چشمانش را ببندد ...
نفس عمیق بکشد ...
خودش را ...
رها کند ...
آرام شود ...
آرام شود ...
آرام ...
آرام ...

آدمها ...
عجیبَند ...
غریبَند ...
دورند ...

پ.ن : صدای تلویزیون ، صدای خنده من ، صدای در دستشویی
ساعت ۱۱:۲۰ شب به وقت اینجا

صداها . . .

۷:۳۰ صبح : صدای زنگ موبایل احسان ، صدای خواندن پرنده ها ، صدای پاشنه کفش در راهرو
۷:۴۵ صبح : صدای باز شدن شیر آب ، صدای سیفون توالت ، صدای کشیدن پرده حموم
..:۸ صبح : صدای ریخته شدن آب روی زمین ، صدای برداشتن حوله از جا حوله ای ، صدای پرنده ها
۸:۳۰ صبح : صدای باز شدن کشو ، صدای زیپ کیف ، صدای پر مردن بطری آب ، صدای بوسه ای بر لبهای من ، صدای خداحافظ گفتن احسان
۸:۳۲ صبح : صدای سیفون توالت ، صدای باران ، صدای هواپیما
۹:۳۰ صبح : صدای حرف زدن همسایه ، صدای روشن شدن ماشین ، صدای هواپیما
۱۰:۱۰ صبح : صدای باز شدن شیر آب ، صدای مسواک زدن ، صدای افتادن جعبه در حیاط همسایه
۱۱:۰۰ صبح : صدای روشن شدن لپ تاپ ، صدای باز شدن در کِرم ، صدای هواپیما
۱۱:۳۰ صبح : صدای دکمه های کیبورد ، صدای در واحد بَغَلی ، صدای کشیدن دمپایی روی زمین
۱۲:۱۵ ظهر : صدای کتری برقی ، صدای پرنده ای پشت پنجره ، صدای دکمه های کیبورد
۱:۰۰ بعد از ظهر : صدای آمبولانس ، صدای کلیک روی موس ، صدای پرنده پشت پنجره ، صدای هواپیما
۱:۳۰ بعد از ظهر : صدای در ساختمان ، صدای پایی در راهرو ، صدای هواپیما ، صدای زنگ موبایل
۱:۳۴ بعد از ظهر : ریختن چای در استکان، لیوان ، باز شدن درب فلاسک ، ریختن چای در فلاسک ، بسته شدن درب فلاسک ، ریختن چای در لیوان ، صدای هواپیما
۱:۳۷ بعد از ظهر : صدای باد در برگها ، صدای هواپیما ، صدای حرف زدن همسایه ، صدای درب اصلی ساختمان
۱:۵۶ بعد از ظهر : پرنده هایی دارند می خوانند ، باد در برگها می پیچه ، و زنگوله پرچم خانه همسایه با باد جیلینگ جیلینگ می کند ، درب واحدی محکم بسته شد
۲:۲۷ بعد از ظهر : صدای چند تا هواپیما ، صدای چند مدل پرنده ، صدای ریختن شن احتمالا
۲:۴۴ بعد از ظهر : باز شدن درب ساختمون ، صدای پا ، صدای کلید ، باز شدن درب خونه ، صدای سلام کردن احسان
۳:۳۰ بعد از ظهر : صدای حرف زدن احسان با تلفن ، صدای شخصی که پشت خط هست ، صدای هواپیما ، صدای پرنده ، و ناله های یک گربه
۴:۲۷ بعد از ظهر : صدای خر و پف احسان ، صدای رد شدن یک ماشین ، صدای آدامس جویدن خودم
۵:۱۵ عصر : صدای خر و پُف احسان ، صدای حرف زدن دو نفر در حیاط خانه بَغَلی ، صدای رد شدن یک ماشین ، صدای تعدای بشقاب و قاشق از یه جایی ، صدای باد تو برگها
۷:۰۵ شب : صدای ماشین لباسشویی در لاندری ، صدای دکمه های کیبورد ، صدای میو میو گربه
۷:۲۸ شب : صدای هواپیما ، صدای خورد کردن غذا توسط گربه زیر پنجره ، صدای ماشین خشک کن ، صدای جیر جیر صندلی زیر پای احسان
۹:۴۳ شب : صدای جویدن ناخن هام ، صدای کیلیک روی موس ، صدای داد آقای همسایه طبقه بالا ، صدای رد شدن ماشین
۱۱:۳۳ شب : صدای داد آقای همسایه طبقه بالا ، صدای داد آقای همسایه طبقه بالا ، صدای کوبیده شدن در ، نفس عمیق احسان
۱۱:۳۸ شب : بالاخره صدای داد خانم همسایه ( داشتم نگرانش می شدم )

پ.ن : مجموعه صداها قسمت اول
پ.ن ۲ : ۱۳۹۰.۳.۱۱ مساوی با ۱ جون ۲۰۱۱
پ.ن ۳ : واسه خودم هم صداها جالبه ، تاحالا اینقد بهشون توجه نکرده بودم

آدم ها به راحتی دارند ... م ی م ی رن د ... باورش ... چه سخت است

بیسکوییتَش را می زند در چایی و می خورد و چایی هم پُشتَش می خورد تا دل تنگیهایش مجالی برای بالا آمدن پیدا نکنند ...

بعضی روزها ، چشمانت را که باز می کنی ، لبخندی بر روی لبانت می نشیند ... این روز تا آخر روزه خوبی می شود ... گاهی دنیا قشنگ می شود ... کافیست قشنگی اش را ببینی ...

پ.ن : خوشبختی در دل آدمهاست ...

آدم گاهی تهی می شود ... خالی می شود ...
دلش یک گوش می خواهد که فقط برایش حرف بزند ... غُر بزند ...
دلش می خواهد ... زیر دوش آب ریز ریز برای خودش اشک بریزد ...
دلش می خواهد ... زیر باران ساعت ها قدم بزند و خیس شود ...
دلش می خواهد ... برود ... ولی نرسد ...
دلش می خواهد ... فقط به صدای باران گوش دهد ...
دلش می خواهد ... ساعت ها بخار دهانش را نگاه کند ...
دلش می خواهد ... چشمانش را ببندد ... به هیچ چیز فکر نکند ...
دلش می خواهد ... خودش را لوس کند ... دلش یک آغوش اَمن می خواهد ...

این روزها همه خودشان دیکتاتورند ... فقط سنگ دموکراسی را به سینه می زنند

می روم ...
می روم چند شاخه سکوت ، چند شاخه تحمل ، کمی صبر بچینم ...
می خواهم گوشه ای از آسمان را هم بچینم ...
چند عدد عکس هم بر می دارم ...
همه را می گذارم در بُغچه ...
می خواهم بروم جایی ...
گوشه ای از دنیا ...
آرام و بی صدا ...
می روم ...

ما ایرونیا تو همه چی افراط می کنیم واقعا ، تو شادی ، ناراحتی ، تعصب ، ... :|

مادر یعنی کسی که در هنگام شادی با تو شاد شود ، یعنی وقتی غم داری با تو اشک بریزد ، وقتی مریضی با تو مریض شود ، از لذتت لذت ببرد ، با خنده هایت بخندد ، همراهت باشد ، بوسه اَش همه دردهایت را خوب کند ، خالصانه دوستت داشته باشد ... مادر یعنی همه اینها ... و تو بیشتر از همه اینها بودی و هستی و خواهی بود ...

تو بهترینی مامان ... بهترین مامان دنیا ... روزت مبارک

ای کاش از روز اول خدا یک روزهایی را گذاشته بود برای اینکه بتوانید بدون رودرواسی هر چه در دل دارید بگویید ، بعد هم طرف ( یا طرف ها ) را از لیست زندگیتان ، فیسبوکتان ، ... پاک می کردید و دلتان خنک میشد

ما همه ایرانی هستیم ، تا یکی به خلیج فارسمان میگوید خلیج عرب غیرتی میشویم ...
ما همه ایرانی هستیم ، تا یکی بر خلاف ایرانمان حرف میزند شاکی می شویم ...
ما همه ایرانی هستیم ، تا یکی یه شایعه راجع به یه هنرپیشه، فوتبالیست،... میسازه پیج ضد اون هنرپیشه رُ می سازیم ، هر چی از دهنمون در بیاد به او می گوییم ، اصلا هم سعی نمی کنیم مطمئن شویم از خبر ...
ما همه ایرانی هستیم ، تا یکی مخالف نظرمون حرف بزنه فحشش میدهیم ...
ما همه ایرانی هستیم ، از صبح تا شب خودمون به ایران فحش میدیم و می خواهیم ازش فرار کنیم ، تا یکی از ایرانی های اون ور دنیا یه چیزی راجع به ایران میگن هر چی از دهنمون در بیاد بهشون میگیم ...
ما همه ایرانی هستیم ، یه نفر رُ اینقدر می بریم بالا که دستِ خودمون هم بهش نمی رسه ، بعد الکی بخاطر یه حرفی که نمی دونیم از کجا اومده ، می کشیمش پایین و گند می زنیم بهش ...
ما همه ایرانی هستیم ، تو یه گروه ایرونی از ۱۰ تا که بیشتر می شیم همش با هم دعوا می کنیم ...
ما همه ایرانی هستیم ، میایم تو فیسبوک عقده هامون رُ خالی کنیم ...

ما همه ایرانی هستیم ، ولی خیلی از ایران دور شدیم ... خیلی از انسان بودن دور شدیم ...

ما همه ایرانی هستیم ...
ایرانی هستیم ...
ایرانی ...
...

میگه خوش میگذره ؟

میگم جز دوری آره.

میگه خیلی اونجا خوبه ها، خوشیها، عشق و حال.

میگم اینجا هم مثل بقیه دنیا، بد نیست.

میگه برو بابا ، خوشی اونجا حالیت نیست ، معلومه داری حال می کنی ، کاش من جای تو بودیم ، قدرشُ نمی دونی ، لیاقتت همین ایرانه.

خوب عزیزم چرا سوال می کنی ؟

نگاهم که می کنی ...
غرق در چشمانت می شوم ...
آرام می شوم ...
خواستی بری ...
برو ...
ولی چشمانت را با خود نبر ...

اینایی که فقط پشت سر همه حرف می زنن و حرفای اینُ به اون میگن ، حرفای اونُ چهار تا میذارن روش به اون یکی می گن ، خیلی هم احساس زرنگی می کنن ...

وقتی داشتن رو رُ تقسیم می کردن بعضیا اول صف بودن همچین اســـــــــــاســـــــــــــــی گیرشون اومده ها

همانا لذتی که در حِرص دادن بعضی از آدمهای حسود هست در انتقام نیست

گاهی باید بعضی آدمها را ندید ، از آنها گذشت ، از آنها رد شد ، انگار اصلا وجود خارجی نداشته اند ، انگار اصلا از اول هم نبودند ، آدم ها گاهی از بد هم بدتر می شوند ...

دلتنگی حسی است که گاهی وسط شادی و خنده هم حال شما را می گیرد

اینایی که تا تصمیم میگیرن تجربی بخونن ، مامان باباشون بهشون میگن دکتر

آدم واسه کسی که دوستش داره اما، اگر، شاید نمیاره ، ... هر کاری می کنه

مدتها سعی می کنی در یه موردی با کسی حرف نزنی ... آخرش به دو نفر میگی فقط ... بعدِ یه مدت می بینی بعضیا می دونن ... اینقدر که به خودت و نفر دوم شک می کنی ... به نفر اول اصلا فکر نمی کنی ... بعد یه مدت که می فهمی نفر اول بوده که به بقیه گفته ... هیچ چیزی نداری بگی ... جز اینکه به خودت فحش بدی که اینقدر احمق بودی ...

پ.ن : مربوط به ۷ ماه پیش هست

من فکر می کنم جیرجیرک ها هم عاشق می شوند ... دلیل دیگری برای این سر و صدایش ... زیر پنجره نمی بینم ... احتمالا دارد آهنگ مورد علاقه اش را می زند ...

درد ما ...
مردمیست ...
که قبل از نگاه کردن به خود ...
می خواهند کشورشان را تغییر دهند ...
مردمی که همه می نالند ...
ولی خودشان را نمی بینند ...
درد ما ...
مردم است ...
آدمهاست ...
همین خودمانها ...

قبلا می گفتن خوش می گذره که زود می گذره ... ولی حالاها مال خوش گذرونی نیست فقط ... واقعا زود می گذره ...

خوشبختی برای من یعنی همین ... گرفتن دستان تو ... شنیدن صدای قلب تو ... دیدن خنده پدر و مادرم ... دیدن خوشبختی خواهرانم .... و ... سلامتیه همه شماها ...

گاهی خودت را در آغوش بگیر ... تا بفهمی خیلی از اونی که فکر می کنی تنها تری ...

پ.ن : بدبینی

اینایی که سالها می زنن تو سر خودشون تا هرجوریه از ایران برن بیرون ، بعد که رفتن هی میگن کاش نیومده بودم ، هیچ جا از ایران بهتر نیست ، نیاین ازش بیرون

به به چه صبح دل انگیزی ... اصلا این هوا با آدم صحبت می کنه ... پرنده ها امروز قشنگ تر از دیروز آواز می خونن ... نسیم خنکی که میاد ... بو و عطر پاییز میده ... چه صبح خوشگلی ... حتی چایی هم امروز خوشمزه تر شده ... امروز روزه قشنگیه ... من می دونم

پ.ن : خوشحالیم

ما گاهی ... نگاه می کنیم ولی نمی بینیم ... فکر می کنیم ولی نمی فهمیم ... گوش می دهیم ولی نمی شنویم ... همه مان ... گاهی دیر می فهمیم ، دیر می بینیم ، دیر می شنویم ...

گاهی خودت را در آغوش بگیر ... شاید تنهای ات را پر نکند ... ولی می توانی برای داشتن دستانت خدا را شکر کنی ... بعضیا همین را هم ندارند ...

پ.ن : خوش بینی

کاش شعور یه رشته تحصیلی بود ، یا یه دوا و درمونی داشت ، که بعضیا بتونن هر جوری شده با شعور بشن

یه وقتایی دوست داری هیچ کسی رو نبینی ... تنها باشی ... هی چایی بریزی ... بخوری ... هی اشک بریزی ... کسی هی بهت نگه چی شده ؟ نفس عمیق بکشی ... آه بلند بکشی ... تنها باشی ... تنهای تنها ...

پ.ن : این یه وقتایی یعنی فقط نهایتا یکی دو روزا ، بیشتر نه

گاهی اینقدر خوش و خرمی که حتی از بخار چایی که به صورتت می خوره هم لذت می بری ... گاهی هم اینقدر غمگین که هر چیز شادی آوری تو را خسته تر می کند ...

آدمها میرن ولی فکرشون ، یادشون و خاطرشون می چسبه به آدم ، بعضیاشون خوبه آدم کلی کیف می کنه با هر خاطره و یادشون ، بعضیاشون هم حالت بهم می خوره هر وقت یادشون میفتی ، لامصب هر چی هم سعی کنی پاک نمیشه از حافظت

اینایی که فقط باهات در ارتباطَن که پُشت سَرت حرف بزنن

گاهی هیچ کلمه ای توانایی نشان دادن میزان دلتنگی شما را ندارد

دلتنگم ...
دلتنگ خانه ای که همه کودکی ام در آن بود ...
دل تنگ دستانی که همیشه پشتیبانم بود ...
دلتنگ آغوش مادرانه ای که همیشه برایم باز بود ...
دلتنگم ...
دلتنگ می نشینم ...
کنار دیوار آروزها ...
عکسهارا می بویم و می بوسم ...
چشمانم را می بندم ...
منتظر می مانم ...
من به دوری عادت نمی کنم ...
هیچ وقت ...
دلتنگم ...

همین گوشه ... می نشینم ...نزدیک به خیال تو ... خیال تو را در آغوش می گیرم ... دستمال را دم دست می گذارم ... شاید چند قطره اشک هم سرازیر شد ...

پ.ن : دل تنگِ خونَم

گاهی
خسته از روزمرگی ها
خسته از آدمها
چشمانم را می بندم
آرام آرام فکر می کنم
زمزمه می کنم
تو را به یاد می آورم
دستم را دور گردنت می اندازم
آرام گونه هایت را می بوسم
اولین بوسه مان را به یاد می آورم
غرق در لذتش می شوم
گرمای دستانت را به یاد می آورم
که دور کمرم حلقه شدند
سرم را روی سینه ات می گذارم
بیاد می آورم
قشنگ ترین ملودی دنیا
صدای تپش قلب تو
لبریز می شوم

ما آواره های بهشتیم در زمین ... برای همین است که هیچکدام با اینجا اُنس نمی گیریم ...

همیشه فکر می کردم دل به دل راه داره ، ولی مدتیه فهمیدم دل به دل راه که هیچی ، لوله کشی فاضلاب هم داره

امروز ... خسته از این روزها ... گوشه ای کنار پنجره نشستم ... لیوان چایی را در دست گرفتم ... بخارش را بر پوست صورتم حس کردم ... و آرام نگاه کردم ... به روزمرگی ها ... به آدمها ... به زندگی ...

بعضی آدمها یه وقتایی لازم نیست خودشون رُ خفه کنن ، بهترین کار اینه که بشینن تو یه تشت آب سرد ... اینجوری حداقل از یه ناحیه آروم میشن ...

آدمهای خوب هنوز هستند ، فقط کمرنگند ، آرامند ، ما هم دیر پیدایشان می کنیم

دوست داشتن و دوست داشته شدن یه حس خیلی قشنگِ که بعضیا رسما ر ی د ن توش

ما عادت داریم ... از خوبیها راحت بگذریم ... خوبیها را زود فراموش کنیم ... بدیها را بزرگ کنیم ... تا آخر عمر به یاد بیاوریم ... و حرص بخوریم ...

گاهی دنیا ...
همین دنیا ...
خفه میشود ...
بسته میشود ...
طناب میشود ...
می اُفتد دور گردن آدمی ...
آدمی را خفه می کند ...
باید ...
نفس کشید ...
باید فرار کرد ...
باید نجات داد ...
باید ...

نفس کشید ...

خاطرات ... خاطرات خوب است ... خوب بد هم هست ... بعضی خاطرات سالها هم که از آنها بگذرد با بیاد آوردنشان ... لبخندی شیرین صورت آدم را پر می کند ... بعضی خاطرات هم بر عکس ... سالها هم که بگذرد ... با بیاد آوردنشان ... اعصاب آدم خراب می شود ...

بزرگترین مشکل مملکت ما مردمِش هستن ... خیلی کارا رُ خود مردم می تونن درست انجام بدن که نمیدن ... میندازنش گردن بقیه ...

باران که می بارد ... آرام می شوم ... انگار جای من آسمان اشک می ریزد ...

یکی از روش های لاغری این هست که اگر خودتون نمی توانید لاغر شوید ، اطرافیانتان را چاق کنید

ما آدمها اشتباهارُ خودمون می کنیم ولی از دست خدا شاکی میشیم ...

گاهی وقتها ... بعضی آدمها ... با یه حرف ... با یه کار ...
نمی دونن که پاشون رُ میذارن رو گلوی آدم و فشار میدن ...
نمی دونن که ذره ذره آدمُ داغون می کنن ....
نمی دونن که یه زخمی میذارن تو وجود آدم که تا مدتها دردش حس میشه ...
گاهی وقتها ... بعضی آدمها ... نمی دونن با یه حرف ... با یه کار ... چی به سر همدیگه میارن ...

ما ایرونیا اینقدر که ژست آزادی خواهی رُ می گیرم ، واسش کاری نمی کنیم

بعضیا فقط وقتی دلشون میگیره میان سراغت ... حاضر هم نیستن موقع دلتنگی تو به حرفات گوش بدن

امروز ...
یه روز بود ...
از اون روزا که کلا احساس می کنی دنیا دوست نداره ...
از اون روزا که همش دلتنگی یادت میاد ...
از اون روزا که کلی دلت میگیره ...
از اون روزا که هر چیزی تو رُ یاد دلتنگیت میندازه و اشکتُ در میاره ...
از اون روزا ...

نگاه کردن به تو ... نیمه های شب ... وقتی آرام و کودکانه خوابیده ای ... لذت شبهای منِ ...

یه وقتایی لازم نیست حرفی زده شه بین دو نفر ... همین که دستِت رُ آروم بگیره ... یه فشار کوچیک بده ... این یعنی من هستم تا آخرش ... همین کافیه ...

همین که موقع خواب می شود و همه می خوابند ...
این ذهن درب و داغان من خلاقییَتَش می گیرد ...
دلش نوشتن می خواهد ...
کلمه ها یکی پس از دیگری می آیند ...
چشمانم را می بندم ...
بیشتر می شوند این کلمه ها ...
و مرا در خود غرق می کنند ...
دنیای شبانه من ...
صدای جیرجیرک و موتور یخچال ...
که گاهی هم با صدای بلندی خاموش می شود ...
و صداهای ذهن خودم ...
خواب کلا با من سر ناسازگاری دارد ...

یه وقتایی تو برخورد با بعضیا ... یه حرفایی تو گلو آدم گیر می کنه و تو دِل آدم می مونه ... بعد آروم آروم میشه یه بُغض ... بعد آروم آروم میشه یه فریاد خالی ... میشه یه غُده ... بعد بالاخره یه روزی که نباید و یه وقتی که لازم نیست ... می تِرکه ...

پ.ن : امان از روزی که بِتِرکه ...
پ.ن ۲ : بهتره آدم همه حرفاشُ همون موقع بزنه ... کاش میشد ...

خدا ... این روزها خستَست ... می شیند ... نگاه می کند ... به دنیا ... می بیند آدم ها را ... رویش را بر می گرداند ... ولی من قطره های اشک را که روی زمین می ریزند .... می بینم ...

از دنیا کلافه که می شوم ... بُغچه اَم را جمع می کنم ...
چند عکس یادگاری ... چند دستمال بَر می دارم ...
می روم گوشه دنیا ... پُشت به دنیا ...
رو به خدا ... عکسها را بَغَل می کنم ... روی قلبَم می گذارم ...
و ... نجوا می کنم ... با خدا ...
آرام ... آرام ... زمزمه کنان ...
می گویم ...
می گویم ...
می گویم ...
و خدا ... آرام ... آرام ... گوش می دهد ...
و من ... قطره های اشکَم را لابه لای دستمال قایم می کنم ...

از بعضی آدمها باید رد شد و گذشت ...

و ما امروز مثل بَختَک افتادیم رو زندگی ...

فاصله ها ...
هیچوقت تمام نمی شوند ...
حتی در قصه ها ...
همیشه می گویند ...
یکی بود ، یکی نبود ...
انگار هیچ وقت نمی شود ...
همه باشند ...
همه با هم ...
در کنار هم باشند ...
همیشه باید ...
جایی ...
زمانی ...
فاصله ای ...
چیزی باشد ...
تا قصه ها کامل شوند ...
اَمان از این فاصله ها ...

خسته اَم ...

خسته از این آدمها ... از این همه دروغ و ریا ...
خسته اَم ... از آدمهایی که هر دقیقه یک رنگَند ...
نمی دانم ... چرا زندگی را اینقدر نفرت انگیز می کنند ...
نمی دانم ... چرا نمی فهمند که همه می بینندِشان ...
نمی دانم ... چرا این همه بد جنسی ، این همه از کجا سرچشمه میگیرد ...

خسته اَم ... از آدمهایی که ظاهرا خیـــلـــی نزدیکَند ... باطناً خیـــلــــی دور ...

خسته اَم ...

اینجا عیدَش بوی عید نمی دهد ... بوی شکوفه ... سبزه ... بهار نارنج نمی دهد ... اینجا عیدش هم دلتنگیست ... عیدَش عم غُربَت هست ... این سال جدید کجا و ... شیراز کجا ...

دوری سختِ خیلی ... ولی عادت کردن به دور بودن از عزیزا خـــیـــلـــی سخت تره ....

پشت پنجره خیالَم نشسته اَم و نگاه می کنم آدمها را ، گذر زندگی را ، ... و با نفس های عمیقَم ، پنجره بخار میگیرد ...

پ.ن : احسان ، تو عزیز ترینی ، تولدت مبارک

اَمان از دلتنگی که گاهی هر چه هم سعی کنی به روی خودت نیاوری باز هم اَمانَت را می بُرَد و یه بُغض گنده در گلویت از خودش به جا می گذارد ...

دَردَم غریبی بود و بَس ، مَرحَم فقط یک هم نَفَس ، مَرحَم فقط خاک من است ، خاک من ایران هست و بَس

| زیبا شیرازی |

اصلا بیا ... این روزها و شادی ها مال تو ... این شب ها و دلتنگی ها مال من ... من با دلتنگی دلم خوش است ... حداقل می دانم وفایَش بیشتر است ...

آدمهای صبور بدتَرَند ... صبرشان که تمام شود دیگر کسی جلو دارشان نیست ...

دهانم پُر از حرف است ...
پُر از حرفهای پر درد است ...
نگاهم آه تنهاییست ...
صدایم فریاد خاموشیست ...
نفس های عمیقَم ... مدتیست ... جایشان پیشِ من خالیست ...

گاهی
سعی می کنی
نفس عمیق بکشی
اما
این دلتنگی نمی گذارد
گاهی هر متنی که می بینی
تو را یاد دلتنگی اَت می اندازد
گاهی هر نگاهی تو راه یاد دلتنگی اَت می اندازد
گاهی حتی می خندی
خنده هایت هم تو را یاد دلتنگی اَت می اندازند
خنده اَت گریه می شود
اَشکَت آه می شود
دلت تنگ تر می شود
نفس کشیدن سخت تر می شود
بُغضَت بزرگ تر می شود
نمی توانی آن را بیرون دهی
و این بُغض هی بزرگتر و بزرگتر می شود

گذشت آن زمانها ...
آن زمانها که رُستَم و لیلی و مجنون بود ...
این روزها ...
نه رُستَم ها ، رُستَمَند ...
نه عاشق و معشوق ها ، لیلی و مجنون ...
پنداری قهرمانها جایشان عوض شده ...
این روزها ...
عاشق ها به بی وفایی معروفند ...
معشوق ها به بی مهری ...
رُستَم هم ...
که اصلا نداریم ...

من از ماندن خسته اَم ... دلم کمی فرار کردن می خواهد ... کِی و کجایش مهم نیست ... دلم کمی پرواز می خواهد ...

گذشته ها که گذشته ... این روزها را بچسب تا نگذشته ....

خوشبختی را دیدم ...
همین چند ساعت پیش ...
گوشه ای نشسته بود ...
ساکت و تنها ...
دلگیر بود ...
مدتیست جایی ندارد برای اُتراق کردن ...

بعضی وقتا آدم خودش اجازه میده بعضیا سوارش بشن ، بعضی وقتا هم بعضیا احتیاج به اجازه ندارن ، یه سلام که بهشون می کنی سوارت میشن ...

درد می کشم ...
از این به ظاهر آدمها ...
که نمی فهمند ...
و خود فکر می کنند خیلی می فهمند ...
و من ...
آرام ...
نگاه تلخی می کنم ...
لبخند تلخی می زنم ...
و آرام درد می کشم ...
سکوت می کنم ...
و ادامه می دهم ...

هر که می گوید آسمان همه جا یک شکلُ یک رنگ است دروغ گفته ، اینجا آسمانش دلتنگ است ، رنگش هم فرق می کند ...

افسوس که در روزگاری زندگی می کنیم که شکستن دل آدمها و خراب کردن زندگیِ شان جز افتخارات محسوب می شود ...

اینجا می خوابم ... می خندم ... ولی نه این خواب ، خواب است نه این خنده آن خنده است ... نیمی از من آنجاست ... پیش شما ...