همیشه باید یک جای کار بلنگد٬ انگار که نمی شود همه با هم٬ ما شوند.
انگار که بالاخره باید همیشه جای یک یا چند نفر خالی باشد ...

قربون خدا بروم که یکهو وقتی انتظارش را نداری٬ وقتی فکر می کنی کسی تو را نمی فهمد٬ کسی نیست که تو را درک کند٬ کسی نیست که تو درکش کنی٬ کسی نیست که دوستش داشته باشی از ته دل٬ کسی نیست که دوستت داشته باشد از ته دل٬ کسی نیست که تکیه گاهت باشد٬ کسی نیست که دوستت باشد٬ کسی نیست که زندگیت باشد و وقتی حس می کنی کاملا تنهایی٬ یک دفعه یک نفر را سر راهت قرار می دهد٬ که زندگیت را شیرین می کند٬ خوشبختی را در آغوشت می آورد٬ لبخند را همیشگی روی لبت می نشاند٬ از وجودش٬ از لبخندش٬ از احساسش به تو انرژی می رسد.

یک وقتهایی هست که نه حس نوشتن است٬ نه عکاسی کردن٬ نه آشپزی کردن ... این وقتها دلت هیچ کاری را نمی خواهد حتی سه کار مورد علاقه ات. می نشینی یک گوشه٬ پاهایت را جمع می کنی در آغوشت و فکر می کنی و فکر٬ فکر٬ فکر ...

می خواست که بداند برایش همه دنیاست٬ ولی نمی توانست. انگار که کلمات در زبانش نمی چرخیدند. رفت جلو و دستانش را گرفت و گونه اش را گاز کوچکی گرفت و خندید. او با لبخند و تعجب در صورتی که یک دستش را روی گونه اش می کشید نگاهش می کرد. چرخید و به سمت آشپزخانه رفت و گفت «ظرفهارو من می شورم٬ شام هم با من». او لبخندی زد و گفت «مرسی ولی خسته ای!». ولی جوابی نشنید. او می دانست که او هر وقت بخواهد بگوید دوستش دارد هول می شود و کاری در خانه انجام می دهد. اینکه دو کار خانه را همزمان انجام می داد با اینکه خسته بود٬ یعنی می خواست بگوید که چقدر دوستش دارد. او لبخندی زد و دستش را روی گونه اش کشید و همینطور که نگاهش می کرد چای برای هردویشان ریخت.

بوسه های آرام و یواشکی کنار لب <3

- وقتی کسی نشسته گوشه ی مبل٬ زانوانش را جمع کرده در آغوشش و سرش را کج گرفته و آرام آرام لیوان چایی اش را به لبش نزدیک می کند و یک در میان یک جرعه می نوشد. بدان که دلش گرفته حتی اگر لبخندی روی لبش باشد٬ حتی اگر چیزی نگوید و به تلویزیون نگاه کند. دلش می خواهد بیایی٬ دستت را دورش بیندازی٬ سرش را روی شانه ات بگذاری و سکوت کنی. از آن سکوت ها که کلی حرف دارد٬ از آن سکوت ها که آخرش آدم احساس می کند ساعت ها حرف زده و خالی شده٬ از آن سکوت ها که دلت را٬ وجودت را٬ روحت را آرام می کند.

تو در شعرهاي من و من در تو، حل مي شوم.
مثل يك عاشقانه، مثل يك آرزو، مثل يك لبخند.

ببین٬ می خندیم ...
ببین٬ می خوانیم ...
ببین دنیا به ما می خندد ...
ببین حتی دیگر زیر باران نمی دویم٬ حتی دیگر چتر بر نمی داریم ...
ببین انگار که آسمان هم لبخند می زند گاهی٬ انگار که دارد با لبخندش ما را همراهی می کند ...
ببین حتی وقتی دیرمان می شود٬ دیگر نمی دویم٬ حتی باد هم٬ انگار که خودش می داند و با مسیرمان یکی می شود ...
ببین بودنت و بودنمان دنیا را می چرخاند ...

صبح که بیدار می شوید٬ لبخند بزنید٬ هر چند شده به زور. باور کنید هم روی روحیه تان تاثیر خیلی مثبتی دارد هم باعث اتفاقات خوب می شود.

یواشکی نگاه کردنت٬
صد سال هم که بگذرد٬
به من می چسبد
<3

لحظه ها را در حسرت ديروزها و به اميد فرداها، هدر ندهيد ... زندگي همين لحظه هاست، همين با هم بودن هاست، نگاه هاست، خنديدن هاست، ...

هیچ دشمنی خطرناک تر از دوستِ حسود نیست ...

وقتي تو دلت بهار داره ميشه و سال داره نو ميشه ولي اينجا نه از بهار خبري هست، نه از سال نو ... وقتي تو دلت با همه عزيزانت دور هم، دور سفره هفت سين نشستين و گل ميگين و گل مي شنوين ولي اينجا خبري از دور هم بودن نيست ... سال نو همه مبارك، سالي لبريز از سلامتي و شادي و موفقيت واسه همه آرزو مي كنم و ايشالا كه هيچكسي دور از عزيزانش نباشه ...

- علم بهتر است یا ثروت ؟
-- هیچ کدام٬ شعور!

نمی دونم این همه نفرت تو آدمها از کجا اومده ؟ همه به راحتی میگن از این متنفرم از اون متنفرم٬ پیج ساخته میشه از فلانی متنفرم و سریع هزاران نفر لایکش می کنن. چرا آدمها اینقدر راحت متنفر میشن از همدیگه ؟ از زندگی٬ از دوست داشتن٬ از عشق٬ از رابطه ها. کاش اینطوری نبود٬ تنفر یه حس خیلی بد هست که اینقدر که خود شخص رو اذیت می کنه کسی دیگه رو اذیت نمی کنه٬ کاش مثل آب خوردن از همدیگه متنفر نمی شدیم ... ای کاش

یه آدمهایی تو زندگی آدم هستن که فکر کردن بهشون هم لبخند رو روی لب آدم میاره

بعضی آدم ها بودنشان٬ لبخندشان٬ نگاهشان٬ آرامششان٬ ٬ وجودشان در زندگی آدم تاثیر خیلی بزرگی داره. احسان مرسی که به دنیا اومدی و دنیا رو برام قشنگ کردی٬ دوستت دارم٬ خودت می دونی چقدر برام عزیز هستی٬ برات بهترین آرزوهارو دارم و امیدوارم همیشه خوب و پرانرژی ( مثل الانت ) و لبت خندون و موفق باشی و سایت هم بالُی سرُم باشه D: تولدت مبارک عزیزترینم ♥ ♥ :****

يك آرزوهايي را همان بهتر كه آدمها با خود به گور ببرند.

مشکل از آنهایی بود که فکر می کردند همه آدم هستند
مشکل از آنهایی بود که فکر کردند دنیا ارزش بدی ندارد
مشکل از آنهایی بود که گذشتند و بخشیدند و فراموش کردند
...
هومممم٬ مشکل از شما نبود٬ مشکل از آنها بود

هیچ وقت آدمها رو از خودتون نا امید نکنید٬ چون شما براشون یه کوهید و وقتی ازتون نا امید بشن٬ خورد میشن٬ خیلی خورد میشن ...
وقتی یکی بهتون تکیه می کنه یعنی شما براش همه چیز هستید٬ پشتش رو خالی نکنید چون میشکنه ...

شنيدن بعضي حرفها از بعضي آدمها خيلي درد دارد، خيلي ... انگار كه هر كلمه تكه اي از وجودتان را مي خراشاند ...

خستگی گاهی از یک جا شروع می شود٬ مثلا از انگشت کوچک پا٬ بعد از مدتی به بقیه انگشت های پا می رسد و کم کم از مچ پا بالا می آید به کمر که می رسد صبر می کند و نیمی به پای دیگر می رود این دفعه از ران ها شروع می کند و به انگشت کوچک می رسد و نیمه دیگر از کمر به بالا می رود از قفسه سینه رد می شود و به گردن و گوشها می رسد٬ اگر اینجا سعی نکنید خستگی را در کنید همچنان پیشروی می کند ولی آرام تر٬ کمی گولتان می زند و فکر می کنید که تمام شده ولی نه٬ خستگی دارد آرام آرام به بقیه جاها می رسد٬ وارد گونه هایتان می شود و لبها را در بر می گیرد و زیرکانه به چشم ها می رسد٬ یک دفعه همه خستگی را در چشمانتان حس می کنید٬ اینجاست که باید بدانید اگر هر چه سریعتر استراحت نکنید از این بدتر هم می شود و ناگهان به مغز و به همه سیستم عصبی تان یورش می برد ... و آنوقت یک دفعه همه چیز به هم می ریزد و شما باید سریعا خود را خاموش کرده و استراحت کنید وگرنه کل سیستم دچار اختلال های شدید می شود.

آدم بعضی وقتها دلش یک دوست باب یا ناباب٬ فرقی نمی کند٫ می خواهد که با او بنشیند و از شیرین کاری هایش بشنود حالا شاید هم گل بگوید و گل بشنود٬ بعد یکهو به ساعت نگاه کند ببیند صبح شده و بگوید پایه ای بریم صبحانه بخوریم٬ رفیق هم بدون هیچ حرف اضافه ای بگوید باشد و از خانه جیم شوید و بروید یک قهوه خانه خطرناک و یک املت مشتی با پیاز بزنید و بعدش هم چای سماوری بخورید و بعد قدم زنان به خانه برگردید و روزتان را با بوی پیاز و خواب آلودگی شروع کنید٬ آی می چسبد!

به آدمها بگویید دوستشان دارید٬ شاید دیر شود ...

بهتر قبل از هر شعار دادنی یکم فکر کنیم ببینیم شاید واقعا ما هم اگه تو اون شرایط قرار بگیریم چیکار می کردیم نه که فقط هی بگیم من بودم اینجوری٬ من بودم اونجوری ...

بلایی که بوی نون داغ سر احساسات آدم میاره٬ شکست عشقی نمیاره

دارد با تلفن حرف می زند و من نگاهش می کنم٬ یک لحظه چشمش به من می افتد و خنده اش می گیرد٬ رویم را بر می گردانم و بعد از چند لحظه یواشکی دوباره نگاهش می کنم٬ از نگاه کردنش لذت می برم٬ نمی دانم این تجربه را داشته اید یا نه٬ اینکه یک نفر را اینقدر دوست داشته باشید که دلتان بخواهد ساعت ها نگاهش کنید٬ وقتی خوابیده دستتان را بگذارید زیر سرتان و آرامشش را نگاه کنید بعد آرام بوسش کنید و او همانطور که خواب است لبخند کوچکی روی لبانش بیاید٬ یا وقتی در خانه نیست لباسش را بو کنید٬ بوی تنش را دوست داشته باشید٬ وقتی کنارتان نشسته و دارید فیلم نگاه می کنید٬ یک دفعه دستش را بگذارد روی دستتان و شما کلا دیگر حواستان به فیلم نباشد و در دلتان غوغایی شود٬ وقتی دارد لباس می پوشد روی تخت دراز بکشید و نگاهش کنید٬ سربه سرش بگذارید٬ از خنده اش بخندید٬ از دردش٬‌ درد بکشید٬ از خوشحالیش٬ خوشحال تر شوید. یعنی به تمام معنا از وجودش٬ از حسش٬ از آرامشش٬ از بودنش لذت ببرید.

نشسته بود روی صندلی و به آتش شومینه خیره شده بود
داشت برایم شال گردن می بافت
یکی رو٬ یکی زیر٬ یکی رو٬ یکی زیر
نفس هایش با دستانش می آمدند و می رفتند٬ انگار داشت می رقصید
می دانست من یواشکی از پشت شیشه نگاهش می کنم ولی به روی خودش نمی آورد
از دور لرزش دستانش را دیدم و آه کشیدم٬ آن دستها را باید پرستید
همه عمرش زحمت کشیده بود٬ برای همه٬ جز خودش
سرش را چرخاند و به طرف جایی که من ایستاده بودم نگاه کرد
می دانستم مرا نمی بینید ولی کمی زانوانم را بیشتر خم کردم
لبخندی زد و زیر لب حرفی زد
مطمئن بودم دارد قربان صدقه می رود
همیشه دوست داشتم یواشکی نگاهش کنم و خودش می دانست
چند سال پیش گفته بود این کار را نکنم چون استرس می گیرد
ولی من گفته بودم که دوست دارم
و او مثل همیشه لبخند زده بود و بخاطر من دیگر چیزی نگفته بود
دوباره نگاهش کردم٬ یکی رو٬ یکی زیر٬ این شالگردن بهترین شالگردن همه زندگیم خواهد بود

همه روزها غروب جمعه می شود وقتی تو نیستی

آدم گاهی تکه ای از وجودش را جایی جا می گذارد٬ گوشه کمد٬ زیر بالش٬ میان اشک هایش٬ لابلای نوشته هایش و ... در دستان یک نفر

يك بوسه صبحگاهي مي تواند روز شما را كاملا عوض كند

همین که من اینجا باشم تو هم باشی٬ صدای نفس هایت٬ صدای خنده هایت٬ صدای ضربان قلبت٬ صدای بودنت باشد ... دنیا می شود بهترین

آدمهایی که دورند ولی بهت نزدیکند٬ آدمهایی که نزدیکند ولی ازت دورند ... دو ... ر ... ند ...

بغض یک نفس است که گاهی دوست ندارد بالا بیاید٬ همانجا می ماند٬ می نشیند و هی بزرگ و بزرگ تر می شود

داف ناشتا٬ به دافی میگن که وقتی صبح زود هنوز چشم و چار شما باز نشده و شاید کمی کج و کوله هم هستید٬ خیلی شیک با موهای درست کرده و آرایش به قاعده و کفش پاشنه بلند و لباس قشنگ و بسیار تر و تمیز میاد میشینه جلوتون و باعث میشه شما چشماتون باز شه

قضاوت ... کاش ما آدمها می تونستیم زود قضاوت نکنیم ...

دنیا هم لبخند می زند وقتی خنده هایت را ببیند ...

تمام بودنش صرف گذشته و آینده شد٬ داشت ذره ذره آب می شد بی آنکه بداند همه بودنش در حالش هست ...

من و احسان و ماشين و جاده و يه آسمون پُرستاره ... از اين بهترم ميشه؟!

یه آدمهایی تو زندگیت میان که فکر می کنی وقتی نبودن چطوری بدونشون داشتی زندگی می کردی٬ هم دوستت میشن٬ هم زندگیت میشن٬ هم همدمت میشن٬ هم رفیقت میشن٬ هم شریک زندگیت ...

پ.ن : احسان :X

انگار مغزش خالی شده بود
خالی از سکنه
انگار دیگر کسی دلش نمی خواست به ذهنش بیاید
کسی در نوشته هایش نمی آمد
دیگر نمی توانست بنویسد
دستانش می لرزید
باورش نمی شد
او باشد و کاغذی سفید

آدميست ديگر با هزاران درد، دلتنگي، تنهايي، شكست، موفقيت،... ولي با يك دل

بعضی وقتها دلت کودکانه هایت را می خواهد
اینکه سرت را بگذاری روی پای مادرت
مادرت با موهایت بازی کند
برایت قصه تعریف کند
با همه وجودت گوش دهی
غرق در آرامشش شوی
و تنها ترست
ترس از آخر قصه باشد

گاهی دلت تنگ می شود
برای همه آنانی که هستند
برای همه آنانی که بودند
برای همه خودت که بودی٬ هستی٬ ... و شاید باشی

بعضی ها٬ بعضی چیزها دفن می شوند٬ زیر آوار خاطره ها

قدیم ها از پشت خنجر می زدند٬‌ اما این روزها می آیند روبرویت در چشمانت نگاه می کنند٬ می گویند و می خندند و همزمان خنجر را می زنند و بعد که شکایت می کنی لبخندی تحویلت می دهند و ... تمام ...

هیچ وقت از کسی متنفر نبودم و دلم نمی خواسته بمیره٬ ولی واقعا به نظرم کسایی که تجاوز می کنن باید بهشون تجاوز بشه تا بمیرن

شب یلدا٬ چهارشنبه سوری٬ عید٬ .. و این سری مراسم ها که میشه آدم اینجا دلش بیشتر میگیره٬ چون بیشتر حس می کنه که چقدر دور هست٬ چقدر تنهاست٬ بیشتر حس می کنه چقدر دلش تنگ شده واسه همه و همه این مراسم ها٬ واسه اینکه خاله٬ دایی٬ عمو٬ عمه٬ مامان بزرگها همه دور هم جمع بشن و گل بگن و گل بشنون٬ بچه ها یکم تو سر و کله هم بزنن. ما که اینجا شب یلدا نداشتیم٬ شب یلدای این طرف شش ماه دیگست٬ بعد حالا بگن خوب شما بگیرین٬ خوب آخه اصن حس و حالش نیست. حس و حال خیلی از مراسم ها نیست. همین سال نو٬ اینجا که هستی نه واسه کریسمس اینا هیجان داری چون خوب به تو چه که هیجان داشته باشی٬ نه عید خودت اون هیجان رو داره که تو ایران داشته٬ چون اصلا حال و هواش فرق می کنه٬ کلا اینجا حس نمی کنی سالت نو میشه٬ فقط می بینی که سال بقیه جدید میشه٬ تو هم سعی می کنی یکم هیجان داشته باشی ولی دریغ از یک ذره هیجان ... نمی دونم والا٬ حالا شاید ما پیریم٬ ما خسته ایم٬ ما ذوق نداریم٬ ولی ایران امکان نداشت شب یلدا باشه و هندونه نخورم٬ دیروز اصلا دوست نداشتم برم هندونه بخرم که بخورم٬ ما که یلدامون در نشد٬ ایشالا مال بقیه شده باشه.

سلام. من نمی خوام فردا دنیا تموم شه٬ در جریان باش. نقطه

انگار گاهی٬
دردی می پیچد
حوالی دوست داشتن ها٬
حوالی احساس ها٬
حوالی رابطه ها٬
حوالی نگاه ها٬
درد می رود٬
ولی آن حوالی چیزی دیگر نیست
انگار که از اول نبوده

بعضی ها یک دفعه می افتند نه از ارتفاع ... از چشم می افتند

بعضی ها هستن که ندیدیشون٬ندیده اینقدر به دلت می شینن که بعد از یکی دوبار مجازی باهاشون در ارتباط بودن احساس می کنی سالها می شناسیشون٬ بعضی ها هم هستن که هی می بینیشون ولی کلا اصلا به دلت نمی شینن٬ نمی تونی باهاشون ارتباط برقرار کنی و کلا هر دفعه که می بینیشون بعدش باید خودت رو خفه کنی

آنکس که خنده اش بر هر درد بی درمان دواست ...

کاش آدمها وقتی دیگر نمی خواستند با هم باشند٬ یک دکمه می زدند و همه چیز تمام می شد٬ انگار که از اول هم نبوده٬ بعد دیگر هیچ چیز نمی ماند٬ همه چیز پاک می شد٬ نگاه ها٬ خنده ها٬ گریه ها٬ دردها و از همه مهم تر خاطره ها ...

پ.ن : فرقی نداره چه رابطه ای٬ دوستانه٬ عاشقانه٬ ... هر نوع رابطه ای

خواب موجود خبیثی که وقتی قرار است بیاید٬ نمی آید و وقتی قرار نیست و نباید بیاید٬ می آید

انگار ثانیه ها دلتنگی حالیشان نمی شود٬ هر چه بیشتر می گذرند تو را از من دورتر می کنند ...

میروم به کافه
پشت همان میز همیشگی
روبروی صندلی تو
می نشینم
دو تا چای سفارش می دهم
و کیک مورد علاقه ات
و با خیالت چای می نوشم
یک چای دو نفره خیالی ...

وقتی دلت خیلی تنگ باشه٬ چایی هم تو گلوت گیر می کنه ...

تعارف که نداریم جای خالی بعضی را هیچ کسی و هیچ چیزی پر نمی کند٬ همه چیز دلتنگی ات را برایش بیشتر می کند. می خواهی بخوابی٬ جای خالیش. می خواهی غذا بخوری٬ صندلی خالی اش. اینکه نیست وقتی آشپزی می کنی بیاید یکهویی گونه ات را٬ گردنت را ببوسد. ظرف که می شوری بیاید کمرت را بگیرد و لپت را گاز بگیرد.روی مبل که نشسته ای بیاید سرش را روی پایت بگذارد. اینکه صدای خنده اش را کنار گوشت نمی شنوی٬ خنده اش را که دنیا را بهت می دهد از نزدیک نمی بینی. این وسط باز باید خدا را شکر کرد که تکنولوژی هست و صدایش را می توانی بشنوی٬ ولی این هم جای خالی اش را کنارت پر نمی کند. دل تنگت را هم تنگ تر می کند.

خوب نمی شود٬ این دل تنگی تا نیاید٬ تا خنده اش را نبینی٬ تا دستانش را در دست نگیری٬ تا نبوسی اش خوب نمی شود.

خسته بود٬ مثل جاده ای که انتها نداشته باشد ... هر چه می رفت٬ نمی رسید ... خسته بود ...

آدم ها بالاخره یک روزی٬ یک جایی٬ در یک لحظه تمام می شوند ...
نه که بمیرند٬ نه ...
جوهر احساسشان تمام می شود ...

فکر کنید دیشب ساعت ۵ با بدبختی خوابتون برده باشه٬ صبح ساعت ۹ با سر درد شدید از خواب بیدار شدید چون از روز قبل تصمیم گرفته بودین امروز برید بیرون و به بعضی کاراتون برسید٬ بالاخره لباس می پوشید از خونه می رید بیرون٬ بارون اومده و هوا خیلی خوبه٬ نفس عمیق می کشید و لبخند می زنید٬ می خواید امروز روز خوبی باشه براتون٬ سر خیابون می رسید٬ یه ماشین با سرعت رد میشه و یه گودال که نمی دونید از کجا پیداش شده بود اونجاست و پر از آب٬ در نتیجه شما کاملا خیس میشید٬ سعی می کنید آرامش خودتون رو حفظ کنید بر می گردید خونه٬ لباس عوض می کنید و دوباره میرید بیرون٬ به زور لبخند می زنید و نفس عمیق می کشید٬ سر کوچه حواستون هست که اگه ماشین میاد کنار باشید آب روتون نریزه با خیال راحت دارید راه می رید موزیک مورد علاقتون رو هم گوش می دید٬ یهو نمی دونید از کجا دوباره پاتون خیس میشه چون یه ماشین از کنار پیاده رو با سرعت رد میشه و باز شما خیس میشید ولی این دفعه فقط از زانو به پایینتون خیس شده دیگه بر نمی گردید خونه و میگید عیبی نداره و همچنان سعی می کنید امروز رو واسه خودتون خوب کنید٬ هنوز چند دقیقه نگذشته بارون میاد٬ کمتر از ۲ ثانیه به حدی بارون تند میشه که شما تا چترتون رو در میارید تقریبا خیس شدید٬ به ایستگاه قطار می رسید بلیط می خرید و سوار قطاری میشید٬ تا می خواید بشینید پهلوتون تیر میکشه و خوب این درد چیزی نیست جز درد کلیه٬ مسکن همراتون نیست و الان دیگه نمی تونید هم برگردید خونه پس باید برید٬ روی صندلی نمی تونید درست بشینید و هی کج و کوله میشید٬ می رسید به مرکز شهر٬ پیاه می شید٬ کلیتون آروم شده٬ پس برنامتون رو انجام می دید. قصد داشتید برای اولین بار تنها برید سینما٬ با اینکه خیلی سختتون هست ولی سعی می کنید قولی که دیروز به خودتون دادید رو انجام بدید٬ می رید سینما٬ توی سالن اینقدر سرد هست که دندوناتون از سرما بهم می خوره٬ مخصوصا که لباستون هم خیس هست٬ فیلم تموم میشه میاید بیرون٬ می رید خرید کنید کارتتون کار نمی کنه٬ یه کارت دیگتون رو می دید و میرید به طرف بانک تا ببینید چرا کارتتون کار نمی کنه٬ بانک تعطیل هست و کارتون انجام نمیشه٬ در حالیکه کاملا اعصابتون دیگه خورد هست یک جمعیتی به طرفتون میان٬ سعی می کنید خودتون رو جمع کنید که نه به کسی تنه بزنید نه کسی به شما تنه بزنه٬ خوب یکی محکم بهتون تنه می زنه اینقدر که نزدیک بخورید زمین٬ یهو احساس می کنید یکی داره دست می کنه تو جیب عقب شلوارتون که موبایلتون اونجاست٬ بر می گردید میگید داری چیکار می کنید٬ که می بینید یکی داره از تو کیفتون یه چیزی بر می داره و سریع کیفتون رو محکم می گیرید و داد می زنید داری چیکار می کنی ؟ همون موقع صدای ماشین پلیس رو می شنوید و صدای دویدن چند نفر و بعد دویدن دزدها٬ پلیس به شما می رسه و یکیشون میگه چیزی از وسایلتون گم نشده و شما تو کیفتون رو نگاه می کنید و میگید نه و می فهمید که پلیس دنبالشون بوده و اینها در کمال پررویی وسطش می خواستن جیب شما رو هم بزنن٬ در حالی که شکه شدید و دست و پاتون می لرزه و اعصاب هم دیگه رسما اصلا ندارید می رید با سرعت به طرف ایستگاه قطار می رید تا برگردید خونه٬ تا می رسید٬ قطار هم می رسه و شما سریع می پرید تو قطار و خوشحال از اینکه حداقل قطار زود اومده٬ می شینید رو صندلی٬ درد کلیتون بیشتر شده و همینطوری که دارید خودتون رو آروم می کنید مانتیور جلو رو می بینید که بله قطار اصلا در ایستگاه خونه شما نمی ایسته یعنی اینکه قطار اشتباهی سوار شدید٬ دو ایستگاه قبل از خونتون می ایسته و شما باید اونجا پیاده بشید٬ پیاده میشید و صبر می کنید واسه یه قطار دیگه و باید ۳۵ دقیقه صبر کنید٬ تصمیم می گیرید با تاکسی برید٬ دوباره بارون شروع شده از ایستگاه میاید بیرون و می بینید هیچی تاکسی نیست٬ اعصابتون خورد هست و می خواید برسید خونه پس پیاده میاید با درد کلیه٬ لباس خیس٬ هوای بارونی٬ سردتون هست و با همه اینها حالا که رسیدید خونه باید خدا رو شکر کنید که اتفاقات بدتری براتون نیفتاده٬ بله :|

پ.ن : این یعنی اینکه امروز٬ روز شما نیست :|

بعضی آدمها هیچ وقت عوض نمیشن٬ همیشه همون گُ ه ی که بودن می مونن

هیچ وقت به هیچ کسی اینقدر تکیه نکنید که اگه یه روزی جا خالی داد بخورید زمین ... چون درد زمین خوردن یه طرف٬ درد نداشتنش یه چیز دیگست ...

هیچ چیزی جز تنهایی آدم رو قوی نمی کنه٬ هیچ چیزی هم جز تنهایی آدم رو ضعیف و شکننده نمی کنه ...

کاش آدمها می فهمیدن دنیا ارزش بدی٬ دروغ گفتن٬ کینه داشتن٬ دو بهم زنی کردن٬ حسادت کردن٬ دو رو بودن رو نداره٬ ممکن امشب بخوابی و صبح بیدار نشی ... یه لحظه همه چی تموم میشه٬ همه رابطه ها٬ همه دوستی ها٬ همه چیز ... یه لحظه دیگه نیستی٬ پس بجای نفرت٬ دروغ٬ ... کاش همه همدیگرو دوست داشتن٬ یا حالا دوستم ندارن٬ نداشته باشن٬ کرم نریزن٬ مرض نداشته باشن٬ دو بهم زنی نکنن٬ بچسبن به زندگیشون٬ به دنیاشون٬ ... که تو یه چشم بهم زدن از دست میره ...

:(

می گفت دوستش دارد ولی ... گفتم همین ولی را که گفتی فهمیدم دوستش نداری٬ یا آنقدری که باید دوستش نداری. دوست داشتن این حرفها را ندارد٬ ولی و اما و اگر ندارد٬ آدم قلبش را در دستش می گیرد و می رود جلو ... به آخرش فکر نمی کند٬ به لحظه اش فکر می کند٬ به بودن کنارش ... سرش را پایین انداخت و گفت نه خوب من دوستش دارم اما ... و دیگر هیچ نگفت ...

چمدان او را می پیچید که بغضش گرفت ولی باید مثل همیشه بجای بغض٬ لبخند صورتش را می پوشاند٬ تا خواست اشکش سرازیر شود٬ دستش را روی چشمانش مالید و گفت : نمی دونم چرا اینقد چشمام می سوزه. و نفس عمیقی کشید٬ اگر اشکی هم ناخوداگاه سرازیر می شد تقصیر سوزش چشمانش بود٬ نفس عمیقی کشید٬ دستانش را روی صورتش کشید٬ با انگشتش زیر چشمانش را پاک کرد و لبخندی زد و گفت :‌ خوب دیگه چیا مونده ؟

پ.ن : خیلی از ماها٬ خیلی از خانمها٬ خیلی از مامان ها ...

بعضی ها مثل سوهان روح هستند٬ از هر زمانی برای ساییدن روح و اعصاب و روان شما استفاده می کنند

تو شدی باران و من شدم خاک ...
تو باشی٬ من سبز می شوم ...

کجای دنیا گفته شده که آدم دلتنگ نمی تواند سیب بخورد ؟
چرا می تواند٬
می تواند گوشه ای بنشیند٬
زانوانش را بغل کند٬
قطره قطره اشک بریزد و گازی به سیبش بزند ...
آن سیب از هزاران زهر بدمزه تر خواهد بود

آدمها را نه از دوستانشان مي شود شناخت نه از رفتارشان، كافيست چيزي از آنها بخواهيد آنها سريعا خودشان را نشانتان مي دهند

وقتی بهت میگه که عاشق اون قیافه و موهای بهم ریختت هست وقتی صبح ها از خواب بیدار میشی ♥

پ.ن : احسان ♥♥♥

ضیافت کره و عسل با چایی

پ.ن :‌ در این ضیافت دو روش موجود است٬ یک اینکه کره و عسل را درون ظرفی کاملا با هم مخلوط کرده و بعد روی نان بمالید و دوم اینکه به روش معمولی کره را روی نان مالیده و بعد عسل را نیز روی آن بریزید

یه وقتایی هست که دلت می خواد حرف بزنی٬ بشینی ساعت ها واسه یکی حرف بزنی٬ یکی که نمی شناسیش٬ که نمی شناستت٬ دوست داری تو این ناآشنایی خودت رو غرق کنی٬ ...

یکی پول داره یکی نداره٬ یکی خوشحال یکی ناراحت٬ یکی همجنس گرا هست یکی نیست٬ یکی بیکار یکی کار داره٬ یکی مشکل داره یکی نداره٬ یکی گیاه خوار یکی نیست٬ یکی گوشت دوست داره یکی نداره٬ یکی سیاست دوست داره یکی نداره٬ کاش آدمها یاد می گرفتن به عقاید همدیگه احترام بذارن نه که فقط سنگش رو به سینه بزنن٬ هر کسی به خودش ربط داره چیکار می کنه و چیکار دوست داره بکنه٬ کاش یاد می گرفتن تو زندگی همدیگه فضولی نکنن و بچسبن به زندگی خودشون

آخ که این دلتنگی یکهو مثل یک وزنه می افتد روی قفسه سینه ات و نمی گذارد تکان بخوری و نفس بکشی ...

with you life is different

P.s : Ehsan <3

بابای عزیزم٬ تولدت کلی مبارک٬ کاش می شد امروز دور هم باشیم و جشن بگیریم :***

گاهي وقتها انگار كه قرار نيست،
انگار كه نمي خواهد،
انگار كه اصلا صبحي وجود ندارد،
اين شب، صبح نمي شود كه نمي شود.

غروب که می شود دلم هوای نرفتن می کند٬
ماندن و ساختن٬
ساختن با دلتنگی اش٬
غمش٬
آرامشش٬
زیبایی اش٬
قار قار کلاغ هایش٬
گرگ و میشش.
دلم می خواهد نرفتن را تجربه کنم ...
بمانم ...
و دیگر هیچ

بعضی ها هم هستند که نه پای رفتن دارند نه پای ماندن٬ همان وسط می مانند٬ دقیقا روی اعصاب شما و قدم می زنند٬ گاهی می پرند٬ گاهی هم می دوند ...

اي كاش آدمها، فقط كمي آدم بودند ... 

دلم یک جعبه می خواهد
مثلا جعبه کمک های اولیه٬
کمی چسب برای جای زخم٬
کمی مرهم برای خوب شدن زخم٬
کمی مسکن برای کم شدن درد زخم.
دلم یک جعبه می خواهد برای زخم ها٬ زخم هایی که بوده٬ که هست و قرار است باشد ...

دیشب دلم بیشتر از هر شب برایت تنگ شد
ساعت را به عقب برگرداندم
روزها را هم
دلم بیشتر تنگ شد
دلم بیشتر خواستت
دلم بیشتر تنگ شد

بوسه هایت٬
نیمه های شب
وقتی خواب و بیداری
مرا دیوانه تر می کند

دل آشوب٬ آشوبیست که بعضی روزها از صبح که از خواب بیدار می شوی به سراغت می آید و تا پاسی از شب دست از سر دلت بر نمی دارد.

آرامش یعنی لذت فکر نکردن به چیزها و کسانی که ارزش فکر کردن ندارند

پ.ن :‌الان دقیقا در آرامش به سر می برم

تو که نیستی
چیزی گم می شود
نیمی از وجودم
نیمی از قلبم
نیمی از همه چیز

تو که نیستی
انگار من هم نیستم

پ.ن : دلتنگتم٬ خیلی دلتنگتم

گاهی آدمها تنها چیزی که می خواهند این است که بدانند و ببینند در زندگی یک نفر مهم هستند٬ همین

تلفن که زنگ می خورد٬
صدای تو را که می شنوم٬
انگار دنیا رنگش عوض می شود.
تو که هستی٬
تو که می خندی٬
دنیا رنگارنگ می شود.
می دانی تا وقتی که تو هستی٬
و عشق تو هست٬
هیچ چیزی نمی تواند من را ناراحت کند.

پ.ن : دوستت دارم احسان دیوونه :*

مامان خوشگله٬ تولدت مبارککککک عزیز دلم٬ نمی دونی چقد خوشحالم که امسال تولدت رو پیش ما هستی :****

بعضی وقتها هم می شود که آدم ترجیح می دهند تنهاترین آدم دنیا باشند تا بخواهند اطرافشان تعدادی دوست نما جمع کنند

زن ها به یک جایی که می رسند٬
دیگر نمی گویند٬
دیگر نمی خندند٬
دیگر حتی اشک هم نمی ریزند.
زن ها خسته بشوند٬
خسته شده اند.
نخواهند ادامه دهند٬
به راحتی ادامه نمی دهند.
صبرشان که تمام شود٬
تمام شده و دیگر تمام ...

ديروزها راگشتيم به دنبال امروزها
امروزها را مي گرديم به دنبال فرداها
ولي همه آنچه را كه بايد ببينيم امروز است،
همين ساعت ها، همين دقيقه ها، همين ثانيه ها

مي دوني بدتر از تنهايي عادت كردن به تنهايي هست
اينكه دور خودت يه ديوار بكشي
اينكه هيچ كسي رو راه ندي
اينكه خودت باشي و خودت
اينكه بترسي از اينكه كسي وارد بشه
اينكه آدمها رو نخواي ببيني
اينكه شبها خودت رو بغل كني
گريت كه ميگيره سرت رو بزاري رو دستاي خودت و اشك بريزي
اينها خيلي بدتره ... خيلي

زندگی همین خندیدن های الکیست٬
همین دست در دست هم راه رفتن ها٬
همین در گوش هم پچ پچ کردن ها٬
همین بوسه های یواشکی٬
هدیه دادن های بی دلیل٬
لبخندهای کوتاه٬
با هم جلوی تلوزیون نشستن و فیلم دیدن٬
با هم آشپزی کردن٬
دلتنگ هم شدن٬
بحث های بی مورد کردن٬
شیطنت کردن ها٬
همین هاست. همین چیزهای ساده است که زندگی را زیبا می کند.

پ.ن : تو زندگی من هستی احسان :*

بعضیا هم هستن کلا ارزش ندارن که بخوای جوابی بهشون بدی یا حتی تُف بندازی جلوشون٬ این موجودات رو باید به حال خودشون رها کنی تا در عالم تخم مرغی و تخیلی خودشون بمونن٬ این از همه چیز براشون بدتر هست

گاهی بعضی روزها
ن م ی گ ذ ر د٬
انگار که نمی خواهد٬
انگار که قرار نیست٬
انگار که نمی خواهد٬
ب گ ذ ر د

شاید آره٬ شاید هم نه٬ آدم گاهی میان شاید هایش گیر می کند

آدمها جز کودک درون٬ یک خر درون و گاو درون و بز درون هم دارن که بعضی وقتها افسار امور رو در دست میگیره

می دونین بدتر از ناراحتی و عصبانیت از دست بعضیا چی هست ؟ این که یهو ببینی نسبت بهشون هیچ احساسی نداری٬ دیگه نسبت به حرفاشون٬ کاراشون هیچی حس نداری٬ دیگه برات مهم نیست که چی فکر می کنن٬ چی می خوان و چه احساسی دارن٬ این خیلی بدتر هست٬ خیلی بدتر

آدم ها دور بشوند از دل نمی روند٬ آدم ها گاهی نزدیکند٬ ولی با یک حرف٬ با یک کلمه٬ با یک جمله به راحتی از دل می روند ... به راحتی ...

اصن ما بد٬ شما خوب٬
ما بی تربیت٬ شما با تربیت٬
شما آخرش٬ ما اولش٬
ما رو بخیر٬ شما رو به سلامت ...
حداقل ما وجدان داریم٬ که شما ندارید ...

آدم گاهی خسته می شود.
نه از بی معرفتی٬ نه.
از زیادی احساساتی بودن٬ زیادی حساس بودن٬
از نگران بودن.
دلش می خواهد یک تیغ بردارد٬
این بند احساسات را قطع کند و خودش را خلاص کند و برود به سلامت ...

وقتی که توي خواب من رو محکم بغل مي كني و به خودت فشار ميدي ...

پ.ن : دوستت دارم احسان :*
پ.ن ۱ :‌ نیمه های شب٬ وقتی آروم خوابیدی٬ وقتی آروم توی گوشت میگم دوستت دارم و تو آروم بوسم می کنی و یه لبخند از اون لبخند شیرینا میاد رو لبت ... اون موقع دیگه خطرناک دوستت دارم

ای کاش میشد بعضی حرفها را نشنید٬
بعضی ها را ندید٬
بعضی دردها را پاک کرد٬
بعضی اشک ها را خشک کرد٬

یا اینکه حداقل٬
ای کاش میشد٬ بعضی ها را پاک کرد و از اول نوشت

پ.ن : بعضی ها را باید چند بار نوشت و پاک کرد٬ تا یک کپی درست از آنها در بیاید٬ اما بعضی ها٬ بعضی ها همان بار اول اینقدر به دل می نشینند٬ که دلت نمی خواهد حتی کمی هم کمرنگ شوند٬ چه خواسته پاک!

ضیافت چای و بیسکوییت را با هیچ ضیافتی در دنیا عوض نمی کنم٬ اینکه چای را در لیوان مورد علاقه ام بریزم٬ بخارش صورتم را نوازش کند٬ بنشینم پشت پنجره و پرنده ها را نگاه کنم٬ بعد بیسکوییت کرم دار شکلاتی از روی میز صدایم کند٬ بلند شوم آن را بردارم٬ و دوباره برگردم و سر جایم بنشینم٬ این پایم را بندازم روی آن پایم٬ پشتم را پشتی بچسبانم٬ لبخندی بزنم٬ بیسکوییت را آرام بیاورم و گوشه اش را درون چایی بزنم انگار می خواهم بدن بیسکوییت با دمای چای ارتباط برقرار کند٬ گوشه خیس شده را بخورم و این دفعه نصف بیسکوییت را آرام در چایی فرو کنم و سریع در بیاورم و آن را درون دهانم بگذارم٬ چشمانم را ببندم٬ و بگذارم بیسکوییت آرام آب شود٬ یک قُلُپ از چای بنوشم٬ و بعد باقیمانده بیسکوییت را درون چای زده و بخورم .... هوم م م م م این ضیافت را با هیچ ضیافت دیگری عوض نمی کنم٬ حالا نگویید یعنی اگر صبحانه نان سنگک و پنیر لیقوان جلویت باشد باز این ضیافت برپاست یا نه٬ چون اصلا داستان فرق می کند٬ آن نان سنگک و پنیر لیقوان خودش برای خودش یک ضیافت دیگری دارد.

در آستانه مُردن، ميان دورخ و برزخ، مي داني فقط به چه فكر مي كنم ؟ به تو و بوسه هايت كه تمام تنم را لمس مي كند

هميشه كسي هست كه عاشقانه دوستت داشته باشد و تو نداني
هميشه كسي هست كه عاشقانه دوستش داري ولي تو را نخواهد
همیشه کسی هست که همیشه مشوقت باشد
هميشه كسي هست كه سر زده وارد زندگيت شود و گ ُ ه بزند به زندگيت و برود پي زندگي اش
هميشه كسي هست كه بيايد دلداريت دهد
هميشه كسي هست كه ترك كردنت را تقصير سرنوشت بي اندازد
هميشه كسي هست كه رفتنش را تقصير تو بي اندازد
همیشه کسی هست که ساعت ها بی خیال دنیا با او بخندی
همیشه کسی هست که با یک حرف کوچک اشکت را در بیاورد
همیشه کسی هست که اسمت که از زبانش بیرون می آید٬ قند توی دلت آب شود
همیشه کسی هست که نابودت کند
همیشه کسی هست که تمام خاطرات بدت را به یادت بیاورد
همیشه کسی هست که آغوشش را با هیچ جای دنیا عوض نکنی
همیشه کسی هست که اشتباهاتت را دائما جلویت بگوید

هميشه كسي هست که برای آن که هستی دوستت داشته باشد

متاسفانه٬ بعضی آدمها رو خودت با دستهای خودت اینقدر بالا می بری٬ که با نردبون هم بهشون نمی رسی که بیاریشون پایین ...

پ.ن : و دیگه هیچ کاریش هم نمی تونی بکنی

چند لحظه سکوت٬ لطفا !

دوری درد دارد٬ از کلمه غربت استفاده نمی کنم٬ چون این روزها شاید در کشورت هم غریب باشی٬ ولی دوری درد دارد٬ دوری از خانواده ات٬ عزیزترین هایت٬ دوستهایت٬ ... ولی کسی که دور می شود حالا نمی گویم ۱۰۰٪ ولی ۹۰٪ نمی آیند تفریح کنند٬ دو برابر کسانی که در کشور خودشان هستند کار می کنند٬ حتی شاید بیشتر٬ فشار زندگی روی آنها هم زیاد هست٬ آنها همگی الزاما فرار نکرده اند برای خوشی٬ شاید بعضی هایشان دنبال چیزهایی می گشتند که در کشور خودشان نمی توانستند پیدایش کنند٬ شاید بعضی هایشان چیزهای می خواستند که در کشورشان نمی توانستند بخواهند٬ شاید بعضی ها بخاطر شرایط خانوادگی شان مجبورند که کشورشان را ترک کنند٬ آنها هم سختی می کشند٬ بله٬ شاید بگویید خوب برگردند مگر مجبورند ؟ بله بعضی هایشان مجبورند٬ بعضی هایشان با همه سختی ها باز هم آنجا را ترجیح می دهند٬ شاید آرامش نداشته شان را آنجا پیدا می کنند٬ بعضی هایشان برای ژست گرفتن آنجا را تحمل می کنند٬ بعضی هایشان همه پل های پشت سرشان را خراب کرده اند و دیگر نمی توانند برگردند٬ بعضی هایشان هم موفقند٬ راضی اند٬ پس برای چی برگردند٬ ولی آنها هم می توانند دلتنگ باشند٬ ... بهرحال اینها هم آدمند٬ سختی می کشند٬ از صبح کلاب و ساحل نمی روند تا شب٬ کار می کنند٬ نان در آوردن برایشان سخت تر از نان در آوردن در کشورشان هست٬ چون مهاجر هستند٬ اگر دلتنگ می شوند چیزی می نویسند٬‌ منظورشان این نیست که زندگیشان بد هست٬ دلشان می گیرد٬ آنها هم حق دارند دلشان بگیرد٬ آنها هم دوست دارند چند خطی از دردهایشان را بنویسند٬ اگر چیزی می نویسند٬ نیایید زیرش بنویسید خوب مگه مجبوری انجا بمانی ؟ بله٬ حتما به هر دلیل مجبورند٬ اگر چیزی می نویسند٬ فکر نکنید با شوهر یا زنشان یا ... مشکلی دارند٬ نه٬ کمی فکر کنید٬ شاید درد دل هست٬ شاید از دوری عزیزان هست٬ شاید همینطوری حسشان هست٬شاید اصلا نوشته مال خودشان نیست٬ فقط خوششان آمده آن را آنجا گذاشته اند٬ خواهشا عقلتان به چشمتان نباشد و کمی٬ فقط کمی فکر کنید٬دوری درد دارد٬ دردش را برایشان بیشتر از این نکنید٬ هر کسی زندگی خودش را دارد٬ هر کسی مشکلات خودش را دارد٬ هر کسی. بجای سرک کشیدن٬ قضاوت کردن٬ فکر کردن٬ به چیزهایی که از آنها اطلاعی ندارید٬ کمی فقط چند ثانیه فکر کنید٬ این بزرگترین لطفی هست که می توانید بکنید!

خواهشا موقع دادن چُسي زيادي اطرفيان را لحاظ كرده و به ياد آوريد كه اينها قبلاها و بخصوص آن زمان مورد صحبت، شما را مي شناخته اند و با شما در ارتباط بودند و اگر حافظه شما ياري نمي كند شايد حافظه آنها ياري كند!

پ.ن : با تشكر، جمعي از دوستان درد كشيده

اي كاش آدمها اول حرفها را كمي، فقط كمي مزه مزه مي كردند بعد مي زدند، بعضي حرفها خيلي درد دارد، خيلي

متاسفانه بیشترین درسی که آدمها بهت میدن این هست که در ارتباط باهاشون خودت نباشی

گاهی بازی با کلمات فایده ندارد٬ دلت می خواهد٬ بغلش کنی٬ فشارش دهی٬ و در گوشش زمزمه کنی دوستت دارم٬ تا ابد ...

پرنده درون قفس٬
سالها دلش می خواهد فرار کند٬
هر روز آوازهای سوزناک می خواند٬
در قفس را باز می کنم٬
ولی باورش نمی شود که می تواند٬
باورش نمی شود که می تواند فرار کند٬
با تعجب نگاهم می کند٬
چند روزی مستاصل است٬
دیگر آواز نمی خواند٬
گوشه ای می نشیند و به در نگاه می کند٬
بالاخره می آید٬
آرام آرام٬
درب قفس را می بندد٬
و دوباره آوازهای سوزناکش را سر می دهد ...

بعضی آدمها عــــــمــــــیــــــقــــــا حالم رو بهم می زنند

خوب بودن ٬ به این نیست که فقط جلوی یه جمع محترم باشی و مودب حرف بزنی ولی پشت سر آدمها هر چی دلت خواست بگی و دل خیلی ها رو بشکنی و فقط سنگ خوب بودن رو به سینه بزنی٬ نه این نیست٬ باور کن!

خوشبختی یعنی زمانی که همه کسانی که دوستشان داری نزدیکت باشند و قابل لمس

پ.ن : سمن و بابا و سعید کلی جاتون خالی هست٬ کاش شما هم به جمع چهار نفره ما می پیوستید :*

بعضی اتفاق ها اینقدر بزرگ و دردناک هست که آدم نمی تواند چیزی بگوید ...
آن هم از این راه دور ... فقط می تواند دعا کند ... دعا کند و دعا کند و دعا کند ....

در آدمها رنجی نهفته است که از بین نمی رود٬
از سالی به سالی٬
از روزی به روزی٬
و از ساعتی به ساعتی دیگر منتقل می شود ...

آدم است دیگر٬
گاهی دوست دارد خودش را گم و گور کند تا دیگر خودش را نبیند٬
گاهی هم دوست دارد همه چیز را پاک کند حتی خودش را
و برود به سلامت٬ آدم است دیگر ...

باور کنید سایز خونه٬ مدل ماشین٬ هیکل٬ لباس و ... مهم نیست٬ مهم شخصیتِ٬ مهم شعورِ٬ مهم این هست که کمی آدم باشند آدمها٬ همین ...

یک روزهایی از بقیه روزها طولانی تر می شود٬ مطمئنم خودش از عمد این روزها را طولانی تر می کند٬ یا باز هم از عمد٬ هر چه چشم می گردانی این روز٬ شب نمی شود٬ هر وقت به ساعت نگاه می کنی فقط ۲ دقیقه گذشته٬ در صورتیکه تو فکر می کنی ساعتها گذشته٬ یک روزهایی با تو لج می کند٬ و نمی گذرد٬ انگار پایش را گذاشته روی ترمز که از این جلوتر نرود٬ و تو را کلافه تر از آن که هستی بکند ...

پ.ن : از این روزها بدم می آید خیلی ... خیلی ... خیلی ....

گاهی جوهر مغزم خالی می شود٬ کلی حرف آنجا قدم می زنند ولی هیچ کدام دوست ندارند به روی کاغذ بیایند٬ انگار آنها هم از این دنیا ترسیده شدند و نمی خواهند به دنیا بیایند ...

بعضی ها برایت مثل دفتر خاطراتند٬ وقتی می بینیشان٬ وقتی صدایشان را می شنوی٬ وقتی با آنها حرف می زنی٬ انگار یک دفتر دویست برگ را ورق می زنی٬ با هر کلمه و هر خنده و هر گریه و هر مکثی خاطره ای یادت میاد از دوستیتان٬ از بودنشان در زندگیت٬‌ از بودنت در زندگیشان٬ بعضی ها هر چقدر هم دور باشند برایت عزیز هستند و عزیز می مانند

انواع زخمها

زخمی که با کارد میوه خوری ایجاد می شود٬ در مدت زمان طولانی به کندی و دردناک
زخمی که با یه کارد تیز هست٬ عمیق و سوزناک و دردناک و قابل درمان
زخمی که با ساتور هست٬ یک تکه از قلب یا وجود شما را سریعا می بُرد٬ دردش سریع همه وجود شما را می گیرد٬ و درمان طولانی
زخمی که با شمشیر هست٬ کاری و حساب شده٬ طرف می دونه کجا رو نشونه میگیرد٬ در یک لحظه درد و سوزش و تمام ... درمان نداره

پ.ن : حواستون باشه چه کاردی دستتون هست!

این صدای درد نیست این صدای پروانه ایست که می خواهد از پیله اش بیرون بیاید ...

وقتهایی که می خوابم توی تخت٬ و خوابم نمی برد٬ قوه تخیلم دو برابر می شود٬ داستان های مختلف به ذهنم می رسد٬ یک کتاب ۳۰۰ صفحه ای را در ذهنم می نویسم٬ چند صفحه خاطرات فراموش شده یادم می آید٬ هزاران حرف نزده را مرور می کنم٬ کلی از حرف های زده را مرور می کنم٬ یک لحظه احساس می کنم پرواز می کنم٬ بال در آورده ام و در آسمان ها می چرخم٬ یک لحظه فکر می کنم جادوگر هستم٬ جادوگری بدجنس که می خواهد شهری را طلسم کند٬ یا پرنسسی که در قصری با شاهزاده مورد علاقه اش زندگی می کند٬ این خیال ها٬ این فکرها٬ به جانم می افتد٬ نه که فکر کنی ناراحتم می کند٬ نه٬ ولی آرامم نمی گذارد٬ هی فکر پشت فکر٬ و نمی گذارد بخوابم٬ ذهنم پر از برگ می شود٬ کاغذ های بی خطی که آمادگی هر نوع سیاه شدنی را دارند٬ نقاشی٬ نوشتن٬ ... و من در بی خوابی ام همه برگهایش را سیاه می کنم و وقتی به جاهایی که دوست دارم می رسید خواب یواشکی و آرام به سراغم می آید٬ و چشمانم را می بندد و من و شب پر از تخیلم را به پایان می رساند ...

واقعا add کردن همه friend لیست من انگیزه خوبی واسه زندگی هست٬ موفق باشی ;)

دردهایی در زندگی وجود دارد
که گوشه دل شما می نشیند
شما آن را آرام می کنید
و سعی می کنید به آن فکر نکنید
سعی می کنید فراموشش کنید
ولی او همچنان همان جا می نشیند
می نشیند
می نشیند
تا یک زمانی که خسته اش می شود
و از این شانه به آن شانه می شود
و آن موقع
موقعی هست که شما
درد را بیشتر از قبل حس می کنید
و تمام تلاشی که برای فراموش کردنش کردید
از بین می رود ...

می خواست برود٬ ماند
می خواست گریه کند٬ خندید
می خواست حرف بزند٬ سکوت کرد
می خواست تبسم کند٬ قهقهه زد

اینقدر درگیر خود درون و خود بیرونش شد که ...
تمام شد ...
خواست بماند ولی ...
دیگر نشد ...

مُرد ...

برای شناختن آدمها لازم نیست کار خاصی کنید٬ اونها بالاخره دیر یا زود خودشون رو نشون میدن ...

پ.ن : بعضی وقتا خیلی دیر ... بعضی وقتا هم خیلی زود ... خیلی زود ...

خسته بود٬ می خواست بخوابد٬ دستانش٬ پاهایش٬ چشمانش٬ از همه مهمتر دلش
دلش
دلش
دلش
....

بعضی آدمها مثل هوا هستند ... نفس کشیدن بدون آنها غیر ممکن می شود ... مثل تو

این روزها مرغ هم برای ما آدم شده ...

پ.ن : همین یک قلم مانده بود

میان آدمهایی از جنس رنگ
میان آدمهای رنگارنگ
میان دوستی های چند رنگ
احساس کاغذی می کنم
میان مداد رنگی های دو رنگ
رنگ ...
آدمها حتی دنیای فانتزی رنگها را هم خراب کرده اند
از رنگ ها سوء استفاده کرده اند
آدمها ...
امان از آدمها ...

بیا دنیا را ورق بزنیم
برویم به فصل عاشقی
دستان هم را بگیریم
چایی را در آغوش هم بخوریم
عشق را در گوش هم زمزمه کنیم
بیا کارتی بگذاریم اول فصل عاشقی
یا گیره ای بزنیم به گوشه اولین صفحه اش
تا هیچ بادی نتواند فصلمان را عوض کند

پرسه می زنم در غبار
چند قدم مانده به خدا
قدم می زنم
چند قدم
تا خیال آرام
تا روزهای آرام
روزهای خوب
روزهای بدون دلتنگی
روزهای بدون بغض
روزهای خوب خانه پدری
جیغ و داد خواهرانه
حرفهای باجناق ها
خنده های از ته دل
آغوش مادرانه
لبخند های پدرانه
چند قدم
مانده

فقط چند قدم

چه دلبرانه گوشه قلبم نشستی
چه بی ریا دوستم داری
چه صادقانه همدیگر را داریم
چه خالصانه می خواهمت
هر روز
هر ساعت
هر دقیقه
هر ثانیه

چه عاشقانه دوستت دارم

پ.ن :‌ احسانَم دو نقطه قلب

دلم همین حوالی گوشه ای نشسته
حواسم کمی آن طرف تر پرت شده
دستم میان آسمان هاست

من پرواز می کنم٬ تو را چه می شود ؟

دستانم خشک شده
میان برگه های کاغذ
دستانم صدای خش خش برگهای پاییزی می دهد

خودکار میان انگشتانم بی حرکت ایستاده
می خواهد فرار کند
ولی نمی تواند
انگشتانم تکان نمی خورند

صدا می آید
بادی به برگه های کاغذ می خورد
و گوشه برگه بلند می شود و تکانی می خورد
و دوباره می خوابد

انگار همه چیز آرام شده
ثبت شده
انگار دیگر نمی توانم انگشتانم را تکان دهم
انگار دیگر کاغذ هم تکان نمی خورد
حتی خودکار هم آرام گرفته

من ثبت شده ام
به آدمها نگاه می کنم
که از جلویم عبور می کنند
گاهی چند لحظه ای نگاهم می کنند
و سپس به راهشان ادامه می دهند

آنها من را می بینند ولی٬ نمی بینند
من ثبت شده ام
در یک عکس
در یک قاب
روی دیوار یک نمایشگاه

چه لحظه دردناک و با شکوهی

خوابهای خاکستری با بقیه خوابها فرق بزرگی دارند
خوابهای خاکستری٬
هم خوبند٬ هم بد
هم ترسناکند٬ هم نیستند
هم خنده دارند٬ هم گریه آور
خوابهای خاکستری
یک روز کامل ذهن شما را در گیر می کنند
شاید هم دو روز یا سه روز
نه٬ یک هفته

خوابهای خاکستری در ذهن شما می مانند تا خواب خاکستری بعدی
آنها شما را ترک نمی کنند

پ.ن : خوابهای خاکستری را دوست دارم

خواستنت دست من نیست
در وجودم دمیده شده
تو شدی خون
و در رگهایم جریان داری
اگر نباشی ...
اتفاق خاصی نمیفتد
فقط
من
هم
نیستم

زمزمه های تو در گوشم
نیمه شب
رقص ملافه ها
بوسه های کوتاه
دوستت دارم های یواشکی
خنده های کوچک
و دستانمان که یک دیگر را آرام پیدا می کنند را

عاشقانه دوست دارم

فقط کسی که خودش همیشه دروغ بگه فکر می کنه همه دروغ میگن ...
فقط کسی که خودش بد همه رو بخواد فکر می کنه همه بدش رو می خوان ...
فقط و فقط و فقط ...

پ.ن : صد در صد مخاطب خاص دارد

من و تو
چمدان کوچک قرمز
کوله پشتی
ماشین
جاده ای به وسعت دنیا

پ.ن : من عاشق سفرهای یهویی هستم٬ اونم با تو و با ماشین٬ خیلی چسبید

برای پرواز فقط به بال احتیاج نیست
تو باش
تو دوستم داشته باش

من پرواز می کنم

آدمها گاهی با خاطراتشان دست و پنجه نرم می کنند
گاهی می خواهند فراموش کنند
گاهی می خواهند بیاد بیاورند
غافل از آنکه
خاطرات خودشان تصمیم می گیرند که
باشند
یا
بروند

و آدمها
فقط خودشان را خسته می کنند

گاهی فقط چند دقیقه سکوت٬ می تواند همه چیز را آرام کند ...

گاهی یک روز دلگیر با سه ساعت قدم زدن و دیدن لبخند تو و خوردن یک شکلات گرم و خریدن کفش روز خوبی میشه ...
گاهی هم یه روز خوب با یه اخم کوچولو کلا بد تموم میشه ...

تیک تیک ساعت به یادم می آورد که دیر شده است
تو باید می آمدی
و هنوز خبری نیست
می دانم که می دانی دل نگرانت می شوم
شاید چون زن هستم
اصلا چرا زن ها باید نگران باشند ؟ چرا زن ها مادر می شوند بیشتر نگران می شوند ؟ چرا زن ها باید همیشه نگران همه و همه چیز باشند ؟
خوب٬ نمی دانم٬ فکر نمی کنم کسی هم بداند٬ مهم این است که این عقربه ها دارند می دوند و تو ... خبری نیست
تلفن همراهت که در دسترس نیست٬ پس هیچ روش دیگری برای پیدا کردنت وجود ندارد٬ می دانم کم کم می آیی٬ و خسته وارد خانه می شوی و من بجای سلام می گویم کجا بودی ؟ و تو لبخند می زنی مثل همیشه٬ و می گویی٬ سلام ٬ ترافیک زیاد بود ...
ولی من٬ از نگرانی عصبی شده ام٬ می دانم تقصیر تو نیست ولی متاسفانه سر تو خالی می شود ... سعی می کنم ولی نمی شود ...
بهت می گویم٬ چایی می خوری ؟‌ و تو در حالیکه سرت گرم ایمیل هایت شده٬ می گویی آره٬ برایت چایی می آورم
می نشینم روی مبل و نگاهت می کنم٬ دلم برایت تنگ شده خوب٬ خوب می دانم درسته ۶-۷ ساعت بیشتر نشده که ندیدمت ولی ... دل تنگی از همان ثانیه اولی که از خانه بیرون می روی شروع می شود
تو مشغول کارهایت می شوی٬ و من تازه صدها سوال دارم که از تو بپرسم٬ صدها خبر دارم که برایت تعریف کنم٬ می خواهم راجع به غذا٬ حرفهای فلانی و ... بگویم ولی خوب تو حواست نیست
من شروع می کنم به حرف زدن و تو ظاهرا گوش می دهی و سعیت را می کنی هرازگاهی سوالی هم بپرسی
خوب این برایم کافی نیست٬ دوست دارم وقتی باهات صحبت می کنم نگاهم کنی٬ چشمانت را ببینم٬ ... ولی خوب ...
من حرفهایم را می گویم تو هم جسته و گریخته گوش می دهی البته خودت می گویی همه را گوش می دهی ولی خوب من می دانم ... که آن وسط ها بعضی هایش از قلم می افتد
دوباره ساکت می شوم٬ و نگاهت می کنم٬ فقط خدا می داند که چقدر دوستت دارم و از فکرش لبخندی می زنم٬ تو همان موقع نگاهم می کنی و مچم را میگیری٬ و لبخند زنان می گویی٬ چی شده ؟ چته ؟ من هم رویم را آن طرف می کنم و می گویم هیچی٬ تو می گویی٬ چی شده ؟ و به طرفم میای٬ و من قند در دلم آب می شود که بالاخره وقت من رسید٬ می نشینی کنارم٬ گونه ام را گازم میگیری و بعد بوسم می کنی٬ و میگی چی شده خوب ؟ و من همچنان اصرار دارم که هیچی٬ خوب دوستت دارم٬ اگر روزی صدهزار بار بهت این را بگویم که خسته کننده می شود٬ از لبخند من می فهمی٬ و لب هایم را می بوسی و در گوشم زمزمه می کنی که دوستم داری و من غرق در لذت وجودت می شوم

حالا گذشته از اینها ... دوستت دارم احسان ... خیلی

پ.ن : این هم یک روز من است وقتی تو دیر میرسی ...

آنها که همیشه می خندند
آنها که همیشه می گویند خوبم
آنها که همیشه به حرفهایتان گوش می دهند
آنها که راهنماییتان می کنند
آنها که با خندهایتان می خندند با گریه هایتان گریه می کنند
آنها ...

آنها هم ... آدمند
بعضی وقتا درد می کشند
بعضی وقتا بغض دارند
بعضی وقتها گوش می خواهند
آنها هم دلشان می گیرد
آنها هم غصه دار می شوند

آنها هم ...

آدمند ...

آدم ها از یک جایی دیگر نمی جنگند ...
خسته می شوند٬
آرام می شوند٬
می نشینند گوشه ای و بی صدا٬
جیغ می زنند ... بی صدا٬
اشک می ریزند ... بی اشک٬
گریه می کنند ...
و آرام آرام ...
بی صدا٬ می شکنند ...

تُرُخدا وقتی یکی واقعا واستون عزیز نیست اینقدر قربون صدقه های زیاد و الکی نگین٬ چون بجای اینکه دوست داشتنی باشه چندش آور هست

راستش دلگیر که نه
گاهی
دوستان
یا به ظاهر دوستان
دل می شکنند

و تو
مدت ها فقط
فکر می کنی

که

چرا ؟

همین

راستش ...
تو بزرگترین هدیه را به من دادی ...
لذت بردن از زندگی ... :)

ای کاش دلتنگی ها همه تمام میشد ...
ای کاش میشد آدمی دلتنگی نداشته باشد ...
ای کاش میشد همه ای کاش ها از اول جمله ها پاک میشد ...
ای کاش میشد ...
ای کاش ...
ای ...
...

کسانی که اطراف شما هستند خر نیستند٬
آنها خیلی چیزها را می فهمند٬
می بینند٬
می شنوند٬
فقط به روی شما نمی آورند ...

با سلام٬ قورباغه ای هستم سه ساله و مجرد٬ خانواده ام خیلی فشار میارن که باید زودتر با دختری که اونا میگن ازدواج کنم ولی من عاشق یکی دیگه هستم٬ اون هر شب میاد کنار برکه٬ و اینقدر نورانی هست که من بهش خیره می شوم٬ وقتی می بینمش نفسم بالا نمیاد٬ به سختی می تونم نفس بکشم٬ تا اون اونجا هست٬ کاری به هیچ پشه و مگسی ندارم٬ اصلا احساس گشنگی نمی کنم٬ وزن کم کردم٬ ولی خانوادم قبول نمی کنند٬ به نظر شما این عشق نیست ؟ شما چه پیشنهادی دارین ؟

با تشکر قورباغه عاشق

دو نوع آدم هستن که میان تو زندگی آدم

۱. با پای خودشون میان و باید یه ۷-۸ تا پای دیگه بهشون بدی٬ پول تاکسیشون رو هم بدی تا بتونی از زندگیت بکنیشون بیرون ...
۲. با پای خودشون میان و با پای خودشون هم میرن٬ این وسط تو هم سر کار هستی ...

پ.ن : گروه ۳ اونایی هستن که می مونن٬ که چون تعدادشون خیلی کم هست تو این دسته بندی حساب نمیشن

دوست این روزها شوخی کوچکیست که دشمنان با شما می کنند ...

بعضی وقتا دلم واسه آدمایی که ندیدم تنگ میشه٬
دلم غذاهایی که نخوردم رو می خواد ...
بعضی وقتا دلم واسه جاهایی که نرفتم هم تنگ میشه ...
بعضی وقتا ...

تو باش
دنیا قشنگ ترین جای دنیاست
تو باش
چهار دیواری بزرگترین قصر دنیاست
تو باش
تمام سختی ها هم زیباست

فقط

تو باش

بی شعوری جرم نیست٬ بیماری هم نیست٬ بی شعوریه٬ نداشتن شعور هست ... یه بیماری که نه دوا و درمون داره٬ نه هیچ چیز دیگه ... با بی شعور ها مثل مجرم برخورد نکنید٬ اصن نباید کلا باهاشون برخورد کنید٬ چون هم یه مدلش واگیر داره مدل دیگش هم اصلا هم نمی فهمن کلا ...

ای کاش بعضی ها می فهمیدند که آدمها متوجه متلک های آنها می شوند اگر چیزی نمی گویند احترام ( شاید نداشته تان را ) نگه می دارند

آدم از غریبه ها که انتظاری ندارد٬ از دوست هست که آدم انتظار دارد٬ آن هم نه انتظار زیادی٬ انتظار کمی شعور٬ کمی معرفت٬ اصلا اینها هم نه ... کمی یکرنگی٬ کمی روراستی٬ ... کمی انسانیت ...

آدمها یا زیادی خودشون رو دوس دارن٬ یا دیگه خودشون رو هم دوس ندارن

یه آدمهایی هستن
که میان تو زندگی آدم
یهویی
بی صدا
آروم
میان و با خودشون یه دنیا چیزای خوب میارن
عشق٬ لبخند٬ حمایت٬ آرامش٬ ...
یه عالمه حس های خوب میدن
حس هایی که هیچ وقت نداشتی
میان و بهت میگن همه آدمها هم بد نیستن
و تو می فهمی آدمای خوب هنوز هم هستن٬ هر چند کم

تو اومدی ...
و فقط خدا می دونه که چقدر از اومدنت خوشحالم ...
از وقتی تو اومدی هر لحظه و هر ثانیه اش بهترین وقتای زندگیم بوده و هست و خواهد بود ...

من هر روز عاشق ترت میشم ...

و ما فارغ از دوری ها٬
غم ها٬
بدی ها٬
چه بچگانه٬ چه عاشقانه٬
می خندیم٬از ته دل٬
انگار که اگر لحظه ای نخندیم٬ چرخ گردون دنیا نمی چرخد ...

دوستت دارم احسان٬ و هر روز بیشتر از دیروز دوستت دارم ... ما دو ساله شدیم ...

بعضیا اصولا هم خیلی بدبخت هستن٬ هم خیلی حسود٬ از دیدن خوشی بقیه عصبانی میشن٬ از دیدن موفقیت بقیه حرص می خورن٬ از دیدن خنده بقیه ناراحت میشن٬ و در توهمات خودشون یه کارایی می کنن که فک می کنن باهاش طرف رو ناراحت می کنن٬ غافل از اینکه اینقد کارشون خنده دار و احمقانه هست که بقیه خندشون می گیره و دلشون براشون می سوزه تا اینکه بخوان ناراحت بشن

پ.ن : به قول احسان باید بعضیا آب رو بریزن همونجایی که می سوزه

دوست داشتنت کم نمی شود

روز به روز
بیشتر می شود
در وجودم
در لبخندم
در قلبم
...

دوستت دارم ... بیشتر از دیروز ... کمتر از فردا

قلاده های سرنوشت را می شود گاهی کمی آزاد کرد
تا شاید
سرنوشت بخواهد مسیرش را عوض کند

بابا جون جون جونم روزت مبارک باشه کلی :***

آدم یک روزهایی از صبح که چشمانش را باز می کند٬ دست و دلش به هیچ کاری نمی رود
نه عکاسی٬ نه آشپزی٬ نه نوشتن ... نه حتی خندیدن٬ بوسیدن ...
دلش می خواهد هیچ کاری نکند٬
هیچ حرفی نزند٬
هیچ سوالی را هم جواب ندهد٬
خودش باشد و یک گوش ... یک گوش برای خودش داشته باشد
گوشی که هر چقدر دلش خواست برایش غر بزند٬
آدمی است دیگر٬ یک روزهایی از صبح که چشمانش را باز می کند٬ دست و دلش به هیچ کاری نمی رود ...

خوب آسمان است دیگر
ابری
تاریک
روشن
آبی
سیاه
پر ستاره

تو از خودت بگو ؟

گاهی آدم ها خسته می شوند ... از آدمها ...

قضاوت کردن کاری نداره٬ همه می تونن قضاوت کنن٬ مهم اینه که کی بتونه عین آدم٬ درست قضاوت کنه٬ که کم هست همچین آدمایی ... خیلی کم ...

دلتنگی را نه می شود نوشت٬ نه می شود حس کرد ... باید دلتنگ بود

آدمها را گاهی باید شست ...
باید شست و دوباره نگاه کرد ...
افکارشان را٬
نگاهشان را٬
احساسشان را٬ ...
از همه مهم تر ...
رفتارشان را ...

کنار قاب پنجره ...
من و دلتنگی های زندگی ...
نشسته ایم ...
یکدیگر را در آغوش گرفته ایم ...
و به بخار دلتنگی ها روی شیشه نگاه می کنیم ...

اکثر آدمها واسه دوری خوبن ... فقط یه تعداد کمی هستن که واسه دوستی خوبن ...

پ.ن : احسان این رو گفته
پ.ن : و من ظهر تا حالا تو عمق این حرفتم ... خیلی راست گفتی ... خیلی ...

آدمها گاه اینقدر عوض می شوند که فکر می کنید چطور چندین سال با این موجود دوست بودید و فکر می کردید می شناختینش

یه چیزی می نویسی و منظورت یک عده مخاطب خاص هست٬ بعد اون عده میان استتوست رو لایک می کنن و صد در صد هم باهات موافقن بعد کلا اون موقع دو نقطه اُ هستی که چطور ممکن هست آیا

کلا همه چی اپیدمی هست٬ یه مدت همه عکاس بودن٬ یه مدت مدل٬ یه مدت جواهرساز٬ یه مدت طراح لباس٬ یه مدت نویسنده٬ ... حالا تا مورد بعدی ...

یه ضرب المثل بی ادبی هست که میگه :‌ بعضیا اصولا فقط گُ ه می خورن که که گُ ه خورده باشن!

پ.ن : بی ادبی متضاد ادبی هست
پ.ن :‌ ضرب المثل رو خودم گفتم :|

م ا د ر٬ این چهار حرف لبریز است از عشق٬ صبوری٬ فداکاری٬ مهربانی
مادر یعنی صبورترین٬ فداکارترین انسان در دنیا
مادر یعنی آرامش
مامان عزیزم٬ تو بهترین بودی٬ هستی٬ خواهی بود ... روزت مبارک

دلم یک جمله می خواهد٬
یا چند کلمه٬
چند کلمه حرف حساب٬
که بتواند حال این دل را شرح دهد ...

ولی نیست ...
گاهی هیچ کلمه ای٬ هیچ جمله ای٬ هیچ حرفی٬ نمی تواند حال دلت را توصیف کند ...

دلهره های یک ذهن را نه می شود نوشت٬ نه می شود حس کرد ...
باید با او درد کشید

آدمها را نه از نگاهشان می شود شناخت٬ نه از حرفهایشان٬ آدمها را فقط موقع مشکلاتتان می توانید بشناسید ... فقط ...

گاهی
آدمی
دلش
یک گوشه می خواهد
تا
برای خودش
بغض هایش را اشک کند
و روی صورتش پهن کند

و دستمالی بردارد
و فین فین کنان
بعضی از اشک ها را
که از زیر چانه اش سرازیر می شود
پاک کند

گاهی
آدم
دلش
می خواهد
خوب !

من از میان این همه حرف
فقط سه حرف را برای خودم می خواهم
و
برای تو

ع ش ق

پ.ن :‌ احسان ... بی مرز دوستت دارم ...

آن مرد
گوشه ای از دنیا
کز کرده بود
و آرام
سیگار می کشید

آن مرد
گوشه ای از دنیا
آرام آرام
از بین می رفت

از درد
از فشار
از سختی

پ.ن : « این جا بدون من » رو الان دیدم و تقریبا با خاک یکسان شدم

آدم ها گاهی یک جا نمی روند ...
آرام آرام ...
زنده زنده ...
روح روح ...

می
ر
و
ن
د

دلش چایی تو فنجونای خونه پدری٬ که همه بعد از شام دور میز٬ جلو تلوزیون بشینن و دور هم چایی بخورن می خواد٬ دلش از اون چایی ها می خواد٬ خیلی

دیروز پیچک را دیدم
همان پیچک خودمان
کنار برکه

دلگیر بود
از چلچله ها
می گفت
از وقتی درخت چنار را آورده اند
آنها دیگر
صبح که می شود
پیش او نمی آیند
برایش نمی خوانند

دلش شکسته بود

به قاصدک گفته ام دوستت دارم
تا وقتی دارد در آسمان می رقصد
به همه چلچله ها بگوید

تا همه بدانند
دوستت دارم

داستان من و تو٬
مثل داستان لیلی و مجنون نیست٬
مثل شیرین و فرهاد هم نیست
من تو را دوست دارم
نه مثل این دوست داشتن های معمولی
نه
مثل گلبرگی به گلش٬
مثل گلی به ساقه اش

من بدون تو
می
می
رم

عاشق شدن در پاییز٬
کنار پیچک ها٬
کنار دریاچه روشن٬
میان برگ های پاییزی که سخت نیست

باید بتوانی در زمستان٬
وقتی پیچک ها خشک شده٬
وقتی دریاچه یخ بسته٬
وقتی خورشید کمرنگ شده عاشق شوی

دلتنگ که باشی این شب٬ صبح نمی شود ...

لیوان چای را بر می دارم
دستانم را دورش حلقه می کنم
یک لحظه تو را می بینم
در میان چایی
لبم را می آورم جلو که ببوسمت

لبم می سوزد
و من
لبخندی تمسخر آمیز به خودم می زنم

وقتی نیستی ...

شاید بو کردن لباست بچگانه باشد ...

ولی من دنیای بچگی را دوست دارم ...

هر کسی می تواند برای خودش یک فلانی داشته باشد تا فحشش بدهد. هر کسی !

دلهره های یک مرد در سکوتش فریاد می شود ...

دوست ...

این روزها خیلی ها این چهار حرف را یدک می کشند ...
ولی مفهومش را نه می دانند نه می فهمند ...
فقط تظاهر به بودنش می کنند ...

به آدمها بیشتر از ظرفیتشان احترام نگذارید.
به آدمها بیشتر از ظرفیتشان محبت هم نکنید.

‍پ.ن :‌ آدمها ظرفیت احترام گذاشتن را ندارند.
پ.ن دو :‌ چون ظرفیت محبت را هم ندارند.

قبل از هر پست و هر شیر ( share ) کردن فقط چند ثانیه در گوگل ( Google ) جستجو کنید٬ فقط چند ثانیه

اینجا بوی عید نمی دهد
اینجا خیابان ها بوی بهار نارنج نمی دهد
اینجا موقع عید خیابان ها شلوغ نمی شود
آدم ها خوشحال نیستند
شور و شوق عیدی وجود ندارد
شیرینی فروشی ها شیرینی های عید را ندارند

اینجا بوی عید نمی دهد
اینجا آدم ها هم بوی عید نمی دهند

ما سفره هفت سین چیدیم
دو٬ سه نفری دور هم جمع شدیم
می خندیم٬
روی هم را می بوسیم٬
به هم سال جدید را تبریک می گوییم
عکس همه عزیزان را روی سفره می گذاریم

ولی
اینجا
بوی
عید
نمی دهد

اینجا
خیابان ها
بوی
بهار
نارنج
نمی دهند

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک،
شاخه‌های شسته، باران‌خورده پاک،
آسمانِ آبی و ابر سپید،
برگ‌های سبز بید،
عطر نرگس، رفص باد،
نغمۀ شوق پرستوهای شاد
خلوتِ گرم کبوترهای مست

نرم‌نرمک می‌‌رسد اینک بهار
خوش به‌حالِ روزگار

سال نود رفت٬
نه اینکه کاملا برود٬
خاطره هایش هستند٬
همین کنارها٬ می مانند

سال نو مبارک

پ.ن :‌ احسان٬ نود و یک آمده٬ و این دومین عیدیست که ما باهم هستیم :* سال نو مبارک عزیزترینم
پ.ن دو :‌ شعر از فریدون مشیری

لابلای پیچ و تاب ملافه ها
به دنبال تو می گردم
ملافه ها می رقصند و
من به دنبال نگاهت می گردم

تو که نیستی
من و این ملافه ها
پر از حرف های نگفته داریم

من از دلتنگی برای تو می گویم
و آنها
اطراف من می رقصند

فرودگاه همیشه پر از حس هست٬ پر از حس های خوب٬ حس های بد

پ.ن :‌هیچ وقت فرودگاه رو دوست نداشتم

احسان
قشنگ ترین و دوست داشتنی ترین هدیه من از خدا٬ تو و خنده هایت است.

پ.ن :‌دوستت دارم.
‍‍‍